Zeven dagen Lovina Beach


De maanden juli en augustus moeten de top maanden voor Lovina zijn wat betreft het toerisme. Maar voor het tweede achtereenvolgende jaar is het niet echt druk, ook al zitten verschillende restaurants vol en lopen er toeristen rond.

Ook de verkopers vinden dat er minder toeristen zijn. Je merkt dat goed doordat van bijvoorbeeld verkopers van Banyualit naar Lovina Beach komen. Gister was dat het geval en helaas had deze verkoper het spel hoe ze het hier in Lovina doen, niet goed in de gaten. Hij bleef aandringen en hij stond dan ook gauw alleen en met lege handen. Dat is het verschil met andere stranden, de verkopers van Lovina dringen niks op. Ze vertellen heel boeiend over hun product, gaan erbij zitten, maken grapjes en soms hoor je het bij het dolfijnen standbeeld echt galmen van de lach.

De donkere maan is al weer een tijdje voorbij en eb en vloed doen weer normaal, zoals het hoort. Netjes op en af. We steven nu af op 25 juli. De langste volle maan van dit jaar en men verwacht er bij deze volle maan een springtij zal zijn. Nou het zal mij ben benieuwen. Alhoewel er al havens van waar men vertrekt naar de Gili’s, gesloten worden in verband met de hoge golven.

Wat is het toch dat mij iedere dag opnieuw naar het strand trekt. Ook als het bewolkt is, als het regent, ik ga gewoon. Zijn het de sandaaltjes in het zand of de moslim meiden. Ik zat op de rand en was aan het bekijken hoe ze selfies aan het maken waren. Ze stonden alle twee tegen het zonlicht in. Donkere foto’s dus. Ze hadden opeens in de gaten dat ik keek en eentje draaide zich om en begon met haar kont te wiebelen. Ha..ha iedereen lachen. Ik stond op en liep naar ze toe met als gevolg…..ja hoor een praatje, wat lachen en de foto’s natuurlijk. Maar toen wilde opeens de hele groep op de foto. Nou vooruit dan. Lachen.

Zo zie ik iedere dag nieuwe ontmoetingen. De man die het plastic verzameld. De vrouw met haar fruit. De man met zijn schilderingen of de man die de foto maakt en de saxofonist van Funcky Place is. En sinds kort hebben we een heuse ijswagen met vers ijs. Nee nog niet geprobeerd.

De hond die zich te goed doet aan de achtergebleven resten van een ceremonie. En dan niet te vergeten de icoon van het strand: Whity. Wat een prachthond is het toch. De honden die hier op het strand lopen zijn allemaal stuk voor stuk “mens vriendelijk” en Whity is hier wel de liefste van.

De afgelopen dagen was het weer zeer wisselvallig. Een beetje regen, veel bewolking en toch ook een paar keer een waanzinnig mooie zonsondergang. Je kon zelfs één keer tot Java kijken. Prachtig zoals de hemel in allerlei kleuren rood werd weer gegeven. De zon die achter de wolken zakte en opeens weer tevoorschijn kwam of van achter de wolken de hemel voorzag van de mooiste kleuren.

Lovina Beach zal mij telkens blijven verbazen en zal altijd een prachtige herinnering zijn.