Weer Thuis


Gistermorgen in alle vroegte uit de veren, gepakt, ontbeten en twee heerlijke Lombok koffie gedronken. Van iedereen afscheid genomen en vertrokken. De weg tot aan de haven in Lembar is perfect en het schoot dan ook lekker op.

Het duurde tot elf uur voordat de ferry vertrok. Ik had me een plek uitgezocht waar de wind lekker voor enige verkoeling zorgde. In het eerste uur voordat de ferry vertrek is iedereen bezig met een plekje uit te zoeken. Drinken en eten te kopen. Er lopen dan ook best wel veel handelaren rond met etenswaren, fruit, drinken, snacks.

Wanneer de ferry vertrekt worden eten en drinken genuttigd. Vele hebben een matje bij zich en gaan daar op slapen. Andere, zoals ik, slapen gewoon op het kale dek en hebben de rugzak als kussen. Ik heb dus heerlijk geslapen, totdat….de ferry begon te bewegen van links naar rechts. Dan is de ferry namelijk in volle zee. De zee is enigszins wat ruw en naar alle waarschijnlijkheid zal de ferry wel overladen zijn.

Ik keek zo eens rond mij heen. Ouders met kinderen. Vaders die met het jongste kind op hum armen rond liepen. Een man van mijn leeftijd die tegenover mij lag te slapen. Naast mij lag een jong stel in een diepe slaap tegen elkaar aanleunend. Tegenover mij vader, moeder, dochter van twaalf of dertien jaar en een dochtertje van ongeveer een jaar. Bij het wakker worden kijkt iedereen elkaar aan, knikt en glimlacht. Het is een heel op zichzelf staand en zonder woorden prachtig samenzijn met een verbondenheid van: “wij gaan met ons allen naar Bali.”

Toen de ferry in Padangbai aanlegde heeft het even geduurd voordat we er van af mochten. Later bleek waarom. Er was op het einde van de uitgang een fuik gecreëerd zodat slechts twee motor/scooters door konden rijden. Iedereen moest stoppen, alles werd gecontroleerd en niet alleen de papieren. Politie en militairen met zware wapens. Niet fijn.

Rond half vier kon ik de weg naar Celuk Buluh (Banyualit) beginnen en rond half zeven arriveerde ik, nadat ik in totaal 2.206 kilometer had afgelegd. Oni mijn hond was knettergek. Springen, bijten, likken en rond rennen. Een van mijn vrienden was al daar en een ietsepietsie later kwamen er nog twee. Het was een aangenaam weerzien.

Vanmorgen werd ik wakker….keek rond…ging brood halen en nasi voor Oni…kwam terug…maakte koffie…ging zitten en keek weer rond en stelde mij zelf de vraag: “en wat nu”?

Het blijft hier niet bij. Hoe en wat dat ga ik de komende tijd bekijken en uit dokteren.

13 mei 2018

Lombok

Bali