Waterfilters voor Gambuh in 2020


Ja ik weet het, het zijn onwijs veel foto’s, maar twee hele dagen intensief bezig zijn met de waterfilters, mensen bezoeken, praten, kijken en vooral je intuïtie laten spreken. We wilden een zo breed mogelijk beeld van de omstandigheden geven.

We werden aangenaam verrast toen ik een bericht van Aad kreeg dat er 60 waterfilters onderweg waren. Ze waren bij Aad in Gianyar door Global Village opgehaald. Er werden over en weer berichten verstuurd en een dag later kwam Global Village met 30 waterfilters voor Gambuh.  De andere 30 filters zouden door Global Village op een andere plek bezorgd worden.

Rond de klok van negen uur in de ochtend zou ik Putu van Global Village bij Toko Rejeki ontmoeten en vandaaruit naar Gambuh vertrekken. In Gambuh aangekomen werd alles door gepraat en zouden we de eerste vijf adressen samen bezorgen. De oudste dochter van het gezin met zes dochters had via Jeni gehoord wat we gingen doen en zij wilde graag mee. Haar naam is Putu Novi Yanti. Ik heb haar gevraagd hoe ze wil dat we haar aanspreken en dat is: Novi. De hele dag hielp ze mee en ze was erg gretig om de dingen te leren en zelfstandig te doen. Het waren Jeni en Novi die uiteindelijk de hele daag de waterfilters in elkaar zetten en Jeni die de toelichting gaf.

Bij de eerste vijf gezinnen was een jongedame die hoog zwanger was en toen wij van het laatste gezin terugkwamen stond bijna de hele buurt om het vrouwtje heen. Men was aan het wachten op een auto omdat ze op het punt stond te bevallen. Samen met Global Village de waterfilters op onze vast plek gebracht en toen ging Global Village de jongedame ophalen en wegbrengen. Voor iedereen even een spannend moment. Dan zie je op zo een moment de samenhorigheid, elkaar willen helpen en ondersteunen. Dat kun je alleen maar volbrengen als er liefde is en die is dan ook nog eens gezamenlijk.

Op verschillende plaatsen was er soms een soort community, een aantal huizen bij elkaar. We keken dan hoeveel mensen er totaal woonde en namen dan de beslissing of we één, twee of drie waterfilters achterlieten. Er werd dan heel duidelijk uitgelegd dat de waterfilter niet voor één gezin is maar dat die op een centrale plaats gezet moet worden zodat iedereen daar gebruik van kan maken. Overal waar we kwamen vond men dat een goed idee. De belangstelling en interesse was enorm. Men wist dat wij kwamen en zo gauw ze ons zagen kwam iedereen aangelopen. Men was stil tot Jeni was uitgepraat en dan kwamen de vragen.

De vrouw met de twee kinderen in de deuropening is moeder van 7 kinderen, haar man werkt in een roulatiesysteem van drie dagen werk en dan drie dagen niks. Het salaris is lager dan normaal en waarom dat weet niemand. Maar zoals men dan hier zegt: “it is better than nothing”

Wanneer Jeni vroeg voor water om uit te testen dan kwam de jerrycan die al de hele dag in de zinderende hitte staat, vlak in de buurt bij het afwasbakje waar de hele dag hetzelfde water in staat. Een wonder dat het niet borrelt van de hitte. Welke geur vanaf beide komt dat mag wel duidelijk zijn.

De man die het gras op zijn rug draagt. Zijn vrouw komt aangelopen en de dames beginnen een gesprek met elkaar. Het meisje dat er achter loopt is 18 lentes jong. Zij zit op school en is nummer 1 in de klas en speciaal op het gebied van wiskunde. Verder studeren zit er niet in. Haar moeder is vorig jaar overleden en haar vader heeft een beschadigd been waardoor hij niet goed kan werken. En toch zie je die vrolijkheid, die veerkracht. Ik blijf het mooie mensen vinden.

Maar ik zie ook andere dingen. Ik zie ook mensen die, die kracht niet meer hebben. Waarvan de ogen op oneindig staan, gedoofd van levenskracht en levensvreugde.

Voordat we verder gingen zijn we eerst gaan eten bij Warung Ayu in Lovina. Daarna naar de winkel en snacks gekocht voor de kinderen want waar we nu naar toe zouden gaan waren veel kinderen. De stok waar Pemangku op leunde was eigenlijk voor mij bedoeld wanneer het wat stijl en glibberig werd, maar hij was zo moe….we hebben wat gelachen daarover. Toen het eerste kind haar versnapering had gekregen was het net alsof er een geurtje rond ging want in nog geen minuut stonden ze allemaal om ons heen, handjes mooi naar beneden en zo een heerlijk onschuldige blik. Een prachtig moment. Natuurlijk was er ook overleg met de buurtbewoners en Pemangku.

Als laatste waren we naar de twee zussen en broer gegaan. Daar kun je alleen maar te voet komen. Geen motorscooter. Gewoon een glibberig pad, riviertje oversteken en door de prachtige natuur. Heerlijk die stilte, die eenvoud. Geen wifi, geen parabola voor de tv.

We hadden nog zeven waterfilters te gaan, maar Moeder Natuur was ons niet goed gezind of juist wel door ons een dag rust te geven. De hele dag regen. De dag na de regen wederom op de motorscooter richting Gambuh voor de laatste waterfilters.

Bij deze wil ik alle sponsoren van Schoon Water Projecten Indonesië, Schoon Water Projecten Indonesië, Hans van Weeren en de Rotary Club Mazamet Montagne Noire uit Frankrijk, bedanken voor hun bijdrage. Zonder hun hadden deze mensen nu geen schoon drink water.

23 mei 2020