Wanagiri en de watervallen 3


Banyu Wana Amertha Waterval

Vanmorgen was de planning om de laatste, zover als ik weet, watervallen van Wanagiri te gaan bezoeken. Maar het viel niet mee om de jumping uit het bed te maken. Nog eens omgedraaid en nog eens omgedraaid. Totdat mijn vriend buiten ongeduldig werd en begon te blaffen dat ik me moest melden. Bed uit, deur open en al kwispelend kwam hij naar me toe. Wat geknuffeld en toen was het tijd voor koffie en de planning. Na het gebruikelijke ochtend ritueel vertrokken en eerst gaan tanken.

De weg is zoals ik die al vaak heb gereden, in Anturan omhoog en via Selat naar Gobleg om vandaaruit de weg naar de waterval te volgen. Langs al de selfie plekken, waar het al onwijs druk was. Overal stonden de grote busjes met toeristen. Het was nou niet echt een weer om selfies te maken, maar goed iedereen zijn eigen plezier. De weg omhoog blijft een schitterende weg, met prachtige vergezichten en heerlijk bochtwerk, waar het wel af en toe uitkijken is voor het verkeer dat naar beneden komt.

Aangekomen bij de entree mijn motorscooter geparkeerd en de entree betaald. Het is nu 30.000 roepia en het was ooit eens een donatie. Twee toeristen vroegen of het ver was. Het antwoord was: “nee hoor, vijf minuten”. Ik keek de man eens aan en lachte naar hem. Het is best wel een zware trip en de weg er naar toe bestaat uit betontegels die uit elkaar liggen voor de kleien voetjes van de Balinees. Wij westerlingen hebben dan twee keuzes, of dezelfde kleine stapjes maken of twee tegels tegelijk pakken. Het had flink geregend van te voren en twee tegels zou uitglijden gaan betekenen. Dus schuifelde ik langzaam naar beneden totdat ik op de y-splitsing uitkwam. Vanhier uit kon je naar links de BWA en de One Waterval gaan bekijken. Rechtdoor kon je naar de Two en Spray waterval. Op de splitsing was een kleine toko/warung. Je kon daar kopen, water, pop mie, bier en wat snacks. Flesje water gekocht en links ingeslagen. Op de route naar beide watervallen waren twee toiletten aanwezig

Vanaf nu zou het betonnen pad verleden tijd zijn. waar het vlak was, was het gewoon de aarde die lekker glibberig was door de regen. Waar het omhoog en omlaag ging was het bamboe of een betonnen trap. Ook hier weer de treden vaak veel te hoog, geen leuning of een leuning die je beter niet vast kon pakken. Van de BWA en de One waterval teruggelopen en naar de Two en Spray waterval gelopen. Deze weg was nog glibberiger en vaak waren de bamboes er helemaal niet meer. Maar wat is de Spray waterval prachtig. Ik ben daar gaan zitten, gaan staan en gekeken van alle kanten. Je ziet hem eerst als je in de hoogte komt aanlopen. Maar hoe lager je komt hoger hij wordt en hoe kleiner jij wordt. Als je dan op het bruggetje staat dan moet je helemaal omhoog kijken, het water valt naar beneden, de bladeren ruisen, de vogels zingen hun lied, in het bos rechts van mij hoor je gesis. Ik wordt telkens opnieuw getroffen door de schoonheid van Moeder Natuur en haar serene rust. Het is daar zo een prachtige omgeving met verschillende planten, bloemen, vruchten, koffieplanten.

Tussen het bladerdak kon ik zien dat het wat grijs werd. Regen? Ik wist het niet, maar wel verstandig om aan de terugweg te beginnen. Met drie rustpauzes kwam ik op de splitsing terecht en daar was….yes koffie. Heerlijk een bal Bali koffie gedronken. Even met mezelf overleg gehad en toch maar besloten om gebruik te maken van het transport dat aanwezig was. De prijs was 30.000 roepia. Ook dit was weer een hele beleving, op dat pad zo breed als een motorscooter, flink omhoog en stevig bochten werk, vraagt van de bestuurder heel wat ervaring en stuurmankunst. Boven aangekomen mijn eigen ros opgezocht en richting huis vertrokken.

Het was weer een echt avontuur wat ik niet had willen missen. Mijn kerstmis.

25 december 2019