Wanagiri en de watervallen 2


Pucak Manik

Vanuit Lovina gaat de weg richting Anturan, niet via de hoofdweg maar de secundaire weg. In Anturan aangekomen rij je door tot aan de Heilige Boom, waarna je meteen naar rechts gaat. Dan gaat de weg alleen nog maar rechtdoor en omhoog. Het is een prachtige route met prachtige vergezichten en de meest denkbare kleuren in groen. Het heeft hier al weken geregend en alles is prachtig uitgelopen. Er zijn stukken dat je door het oude bos rijdt. Prachtig al die oude bomen zo te zien staan, met al hun historie dat ze met zich meedragen. Konden ze maar praten. Op stukken is het best wel rillen van de frisheid. De weg is smal met heel veel haarspeld bochten. In sommigen bochten naar links is in de bocht de asfalt kapot waardoor je een grotere bocht moet maken.

Het is niet aan te raden deze weg terug en naar beneden te rijden. Je moet te vaak remmen waardoor op een bepaald moment de remschijven te heet worden. Dit is mij twee keer overkomen waarbij ik met vlieg en kunstwerk goed tot stilstand kwam. Advies is dan ook om via Git-Git en Singaraja terug te rijden.

Boven aangekomen is het naar rechts en dan gewoon de weg volgen tot dat de borden in zicht komen. Het gebied heeft de naam “Wanagiri Hidden Hills”. Het staat voornamelijk bekend om de vele selfie plekken die je aan de rechterkant vindt. Aan mij niet besteed. Je hebt een prachtig uitzicht over het, zoals het genoemd wordt “Bali Twin Lakes”. Het zijn de meren Tamblingan Lake en Buyan Lake. Links vind je voldoende toko’s en warungs waar je lekker kunt eten.

Mijn eerste stop zou een hotspring worden, maar dat bleek achteraf “Holy Water” te zijn. Toch maar eens die weg ingereden en het werd al gauw een weg met aan twee kanten een smalle betonstrook. Een weg die steeds smaller zou worden en geen enkel uitzicht bood op “Holy Water”. Dan maar wat foto’s maken van de omgeving, alleen dat vonden een paar honden niet zo fijn. Vol gas, maar die bleven heel lang achter mij aanrennen. Het besluit was dan ook snel genomen om naar Pucak Manik te gaan.

Daar aangekomen, scooter geparkeerd (gratis) en naar de kassa gelopen. De entree bedroeg 50.000 roepia en er was geen bank die sponsor was. Ik kreeg wel een klein flesje water gratis. Op mijn vraag hoe ver en hoe lang zei de man: “lima minut”. Nou die vijf minuten dat werd wel een half uur. Er waren nog vier andere mensen die ook de waterval gingen bezoeken. Het was ongeveer eenzelfde weg als gister. Stevig steil naar beneden, allemaal ongelijke treden in hoogte en in de breedte. Trappen gemaakt van beton en van hout, maar zo steil als maar wat. Stukken waar alleen maar stenen lagen of slechts een toen nog droog modderpaadje was. Eenmaal beneden aangekomen was het één en al verbazing. Wat een pracht, wat een heerlijke stilte. Links en rechts hoorde je wat vogels zingen, het geruis van de watervallen. Overal was wel iets van een paadje gemaakt. Niet luxe, gewoon lekker eenvoudig. De vier toeristen waren al weer naar boven en ik was helemaal alleen met Moeder Natuur en haar geluiden en stilte, haar kleurenpracht. Er was een bale waar ik heerlijk een tijdje heb gezeten. Het werd wat donker en het leek mij verstandig om de terugweg maar te aanvaarden. Daar waar een dak van bladeren was voelde ik geen regen, maar daar waar het een beetje open was kwamen de eerste druppels al. Opeens kwam het met de bakken naar beneden en ja het was allemaal stijgende lijn. Er moest af en toe gerust worden en rennen ging ook niet. Het was dan ook gewoon berusten dat ik drijfnat zou worden. Boven aangekomen zaten de ander er ook nog en mijn eerste vraag was: “Ibu ada kopi”, “iyah pa”. En dus kreeg ik een lekkere kop koffie. De vier andere keken eens, oh wij willen ook wel koffie.

Het bleef maar regen en niet zo zuinig. Heb mijn regenkleding aangedaan en ben gaan rijden. Om in de regen te rijden vind ik geen probleem. Rustig aan doen en je niet laten opjagen door de andere weggebruikers. Tot thuis bleef het regen, soms hard soms rustig.

In het gebied waar de Pucak Manik ligt, liggen in totaal zeven watervallen en je kunt daar een trekking doen waarbij je al deze zeven watervallen krijgt te zien. Omtrent duur en kosten ben ik nog niet op de hoogte. Dat wordt dan een volgende keer, maar wel iets later in het regenseizoen omdat dan de watervallen op zijn mooist zijn.

Morgen is een dag van rust en wat studeren.

16 december 2019