Van Senggigi maar Anyar


Vroeg weer op, onrustige nacht en dus behoefte aan mijn medicijn de koffie. Daarna alles ingepakt, de rekening betaald en vertrokken richting Anyar. De homestay van Ayu. Net als gister heb ik me afgesloten tijdens het rijden en fotograferen. Ik liet op die momenten niks naar binnen komen. Totdat ik gister begon te schrijven en de foto’s uitzocht voor bij het verhaal. Ook nu weer, dan open je die poort weer en komt alles hard binnen.

Dan kijk ik naar de foto’s van gister en vandaag en realiseer dat ik slechts een klein aantal geplaatst heb. Het zijn er veel meer en daardoor is voor mij de tragedie nog groter. Want dat is het. De foto’s van vandaag laten het beeld zien over een lengte van 71 kilometer. Daarbij duik ik af en toe een zijstraat in, parkeer de motorscooter en loop een “Gang” in. Dan wordt het beeld nog schrijnender. Dan kun je, je alleen nog maar afsluiten op dat moment. Het verdriet komt dan bij het schrijven en uitzoeken van de foto’s.

Wanneer je door Senggigi tuft dan is er links en rechts nog wel wat te zien, maar dat wijt ik echt wel aan een vorm van geen interesse om de boel nog op te bouwen. Dan rij je het gebied binnen waar de villa’s, hotels en resorts liggen. Allemaal mooi en prachtig. Dan beginnen de dorpjes te komen. Dan zie je aan de linkerkant de bergen bouwafval liggen waarop inmiddels planten groeien. Over een jaar zien we daar helemaal niets meer van en dan is het bouwafval opgenomen in het natuurbeeld.

Tegenover het dorp Malaka hadden de bewoners vlak na de aardbevingen een ontmoetingsruimte gebouwd, met nog een aantal algemene gebouwtjes. Die staan er dus nog allemaal. In het dorp zelf ligt nog overal de puin van de ingestorte huizen. Daarbovenop is men aan het “bouwen”. Sommigen hebben de mogelijkheid om goed materiaal te gebruiken, terwijl anderen tevreden zijn met wat eternietplaten, een raam en een deur. Bijna iedereen vraagt heel belangstellend wat je komt doen en iedereen vraagt of je kunt helpen. Ze blijven beleefd en vrolijk. Maken zelfs grappen en vragen om meer foto’s te maken. Hier is hulp op grote schaal nodig. En niet meteen met geld, maar machines, mankracht en aangevoerde goede bouwmaterialen.

Langs de hele weg is hard gewerkt en wordt hard gewerkt, door de mensen zelf. Ook zie je de gelatenheid en hopeloosheid bij velen, die waarschijnlijk de kracht niet meer hebben om op te veren. Gelukkig hebben de meeste dat wel. De weg langs de kust is redelijk begaanbaar. Het zand van de aardverschuivingen is aan de kant geschoven. Het verschil in hoogte tussen de bruggen en het asfalt is er wel nog maar beter berijdbaar. Praktisch alle rivieren staan droog.

Het zijn de tegenstellingen die het zo verdrietig maken. De weg naar Anyar is een prachtige weg. Stukken langs de kust. Prachtige vergezichten en een natuur die diepgroen van kleur is. Dan zie je overal de enorme schade die door de bevingen is ontstaan en ook weer de enorme veerkracht van velen.

Aangekomen in Anyar eerst een zeer hartelijke begroeting door Ayu en haar dochter. Bij gepraat en koffie. Ik had van te voren al koekjes gekocht. Na de koffie was het heerlijk douche, op de ouderwetse manier. Heerlijk. Na het douche stond een heerlijk bord nasi goreng klaar. Mijn spullen uitgepakt en op het bed in slaap gevallen. Omdat ik toch wel even mijn zinnen wilde verzetten en alles loslaten wat er binnen was gekomen ben ik wat gaan rond rijden. Dan kom je wel een paar leuke taferelen tegen en ook wel een mooie zonsondergang.

Morgen de weg naar Senaru.

11 april 2019