Van Celuk Buluh naar Medewi Beach


Het Vertrek
Na aardig wat weken van “huisarrest” ben ik gister uitgebroken. Van een kennis had ik een route gekregen die ik gedeeltelijk al gereden had. Echter het midden stuk van de route was helemaal nieuw. Ik was dan ook zeer benieuwd. Het uiteindelijke doel voor mij was de Medewi Beach en de streek Melaya.
De route gaat via Seririt richting Pupuan. Een heerlijke weg om te rijden, ook al kan die met momenten wel erg druk zijn. Alleen het stuk naar Pupuan is grandioos. De vergezichten. Het kunnen zien hoe de irrigatie in zijn werk gaat en dan niet te vergeten de straatjes links en rechts, nu was dat in mijn geval in het eerste stuk alleen maar links. Voor auto’s verboden, ja hier moet ik dus beslist naar beneden rijden.

De Route
Beneden aangekomen liep daar een rivier, er was een tempel en er zaten behoorlijk wat mensen. Met mijn gebrekkige Bahasa Indonesia een praatje gemaakt. De vrouwen deden er de was en de mannen rookte een sigaret. Sommigen vrouwen en kinderen namen tegelijkertijd een bad. Iedereen wilde maar op de foto en het was oké dat ik de foto’s maakte.
Vandaaruit richting Desa Busungbiu, waar de tempel prachtig gerenoveerd was. Ik wilde graag een kijkje nemen, maar helaas was de tempel afgesloten en er was niemand in de buurt die een sleutel had. Dus maar weer verder. Achter Busungbiu heb je aan de rechterkant een kleine parkeerplaats met een toko. Het uitzicht is er geweldig. Ik kan me nog herinneren dat er niks was, geen bestrating, geen toko, geen betaald parkeren. Even met de man gepraat. Hem 5.000 rp gegeven en gewacht of hij mij wisselgeld zou terug geven. Fles water gekocht, kop koffie gedronken en weer verder gegaan. Zonder het wisselgeld. Hij was ook niet erg behulpzaam. Ik wilde weten welke weg en waar er eentje was die naar beneden gaat. Zijn antwoord was: “Jau”

Maar wat is het daar mooi, iedereen heeft zo de mond vol van Jatiluwih, maar ik heb al meerder rijstvelden gezien die even zo mooi zijn. Je moet je er alleen de moeite voor doen om te zoeken, af te stappen, een verschrikkelijke trapje op je gat naar beneden schuifelen, over dunnen plankjes lopen en dan sta je daar opeens op de rand naast het rijstveld dat net zo breed is als de voet van een Balinees en die zijn kleiner dan die van ons. Dan is het balanceren tot je goed staat. Terug naar het trapje en je gat ploft op de onderste “trede”. Je zit daar dan, verstand op nul en de blik op het rijstveld en alles daarachter. Niets kan bij je komen, je gevoel wordt gevuld door de omgeving je gedachten zijn stil en stil. Maar ik moet verder, nee ik “wil” verder. Er is op zo een dag geen moeten, alleen maar genieten.

Op verschillende plaatsen wordt al geoogst en zelfs worden de velden weer in orde gemaakt voor de nieuwe aanplant zodat er twee keer geoogst kan worden. Vrouwen die het werk doen, lachen en zwaaien naar je. De man zat een stukje verder in de schaduw selfies te maken.

Het rijden door de kleine dorpjes voordat je in Medewi Beach bent. De verschillen zijn erg groot. Dorpjes waar alles schoon en proper is, er mooie huizen staan. De dorpjes waar je het gevoel krijgt dat men “struggelt for live”. En toch overal vriendelijke mensen, die zwaaien en je toe lachen. Nee het is geen roze bril, het is gewoon het moment waarop dat gebeurd waarbij ik dan toch het gevoel heb dat dit eerlijk en echt is. Het stuk voordat je aan de kust bent is gewoon heerlijk. Stukken redelijke weg en stukken slalom weg. Oude krakkemikkige huisjes waar niemand meer woont. Langs de weg een hoop spullen. Je stapt af, kijkt rond en daar loopt een heel smal pad naar beneden, een huis met werkplaats. Het blijft verbazen hoe sommigen op, voor ons, onmogelijke plekken een huis bouwen.

Medewi Beach
In Medewi Beach maar eerst eens lekker over het strand gekuierd. De golven waren redelijk hoog en sterk. Nog geen surfer te zien. Na een tijdje kwamen de eerste. Liggend in het water en wachten op de golf. Wanneer de golf dan op zijn hoogte punt is, proberen op te staan en met de golf mee te gaan. Zelf kan ik niet surfen, maar ik vindt het onwijs gaaf om er naar te kijken. Op Lombok heb ik het surfen bij Desert Point gezien. Daar is het werkelijk punt gaaf. De golven zijn daar eens zo hoog en sterker. Uit heel de wereld komen de surfers naar Desert Point. Om dat mijn maag aan het protesteren was een heerlijke nasi goreng gegeten. Daarna weer verder.

Er moest getankt worden. Even een kleine 300 meter terug rijden en daar was een groot tankstation. Een vrolijke man hielp mij. Kletsen waar ik vandaan kwam. Oh mijn god dat was ver, zei hij. Ik moest 26.000 rp betalen en gaf hem 30.000 rp. Het duurde even. Toen kwam zijn lachende gezicht achter de paal vandaan. Ik wist het. “Baas, als we nu eens samen die 4.000 rp delen. Jij 2.000 rp en ik 2.000 rp.” Dan kun je toch alleen maar samen in de lach schieten, wat dan ook gebeurde. Ik nam lachend de 2.000 rp in ontvangst en zette lachend mijn weg voort.

De Streek Melaya
Vandaaruit ben ik naar Melaya gereden. Het is een heel aparte streek en ik wil daar zeker nog een keer naar toe. Het was ook het moment dat ik weer ruzie met Truus GPS kreeg. Ik wilde eigenlijk gewoon straatje in en straatje uit. Oké zei Truus GPS jij je zin en ja hoor daar gingen we. Het eerste stuk was een mooie beton weg, toen werd het kiezelachtig, toen vulkanisch gebied en toen hield het op en stond ik in de achtertuin van een huis…..hahaha. het Melaya gebied is wel een heel aparte streek. Wat ik gauw geteld heb zijn daar drie katholieken of Christelijke kerken en één Protestante kerk. Ook zag ik daar een stichting voor de opvang van kinderen.

Ik wilde graag binnendoor richting Pemuteran, maar de GPS stuurde me telkens terug naar de hoofdweg. Jammer. Vanuit Melaya was het snel Gilimanuk en toen ik één ruk door naar Celuk Buluh.

Een heerlijke dag die mij de ruimte gaf die ik zo nodig had en heb,

31 maart 2019