Twee intensieve dagen


Er waren gelukkig weer donaties binnengekomen en we mochten 33 voedselpakketten gaan uitdelen. Gister gestart met het bezoeken van de gezinnen en/of alleenstaande. Als eerste zouden we naar het ouder echtpaar gaan. Beide hebben op korte tijd na elkaar een hersenbloeding gehad. De vrouw is gebonden aan de rolstoel en afhankelijk van haar man. Hun enige zoon werkte in Denpasar en zorgde financieel voor hun. Door de crisis is dat helemaal weggevallen omdat de zoon zijn baan hierdoor is kwijt geraakt. Ze hebben geen hulp en zijn afhankelijk van wat andere hun geven.

Links van het pad stond hij al te zwaaien en fratsen te maken. “jullie wel even naar ons komen”. Toen we bij het ouder echtpaar weggingen kwam hij ons al tegemoet gelopen. De vrolijkheid straalde aan alle kanten van hem af. Dan wordt zelf ook vrolijk en vergeet even alles.

Vandaaruit naar een vrouwtje dat al sinds de dood van haar man het alleen moet zien te roeien. Wat opviel was dat het bij die paar huizen kraak helder schoon was. Niets lag erop de grond. De man die naast haar zit is de buurman en probeert zo goed als hij kan voor haar te zorgen.

Vandaaruit naar het straatje waar Sari woont. We wilde daar nog iemand gaan bezoeken. Toen we aankwamen riepen ze ons al of we ook even bij hun langs wilde komen. Tegenover Sari woont Nenek in een gemetseld huisje van bakstenen. Het is één grote ruimte. In een hoekje rechts staat haar kookgedeelte en links staat een grote houten tafel waarop haar spullen liggen. Er is geen aparte slaapruimte. Ze schuift de spullen die op de tafel liggen aan de kant en slaapt daar op. Wat met haar gebabbeld en toen naar de andere huisjes. Ook daar was het kommer en kwel en zelfs voor Balinese begrippen. Leuk was dat iedereen achter ons aansjokte en zich verzamelde tussen de laatste huisjes. Een flink gekwebbel en de adviezen volgde elkaar op. Ondanks dat ik het niet versta is het gewoon een gezellig moment. Er wordt dan ook best veel gelachen.

Het zou een lange dag worden dus weer verder naar de volgende gang. Ook daar weer, je vroeg iets en hups daar kwam iedereen aan gehuppeld om hun verhaal te vertellen. De baby was maar wat gelukkig met haar chocolade en na een paar seconden was alles een beetje bruin gekleurd van de chocolade in haar gezicht. Dolle pret bij iedereen.

Terug naar de motorscooters en daar stond ze ons al op te wachten. Pemangku haar gevraagd waarom ze nu hier was. Ze wist dat wij er waren en ze wilde wachten op de kruidnagel om die van elkaar los te maken. “Hoeveel krijg je daar dan voor”. “oh, dat is 5.000 roepia”. Ze kwam helemaal uit de berg gelopen. Wij keken elkaar aan en de beslissing was gauw genomen. Op de motorscooter en terug naar het huisje van haar dochter. De dochter en haar man waren er. Gepraat en gepraat. De linkse deur daar slaapt zij soms met de drie kleinkinderen en rechts daar slapen de ouders. Vier jaar geleden is haar man overleden, geen inkomen en in een rappe tijd was ze haar huisje kwijt. Sindsdien woont ze op straat en slaapt waar het kan en links en rechts krijgt ze wat te eten. Maar ze is een beetje veel eigenwijs. Er werd naar een oplossing voor haar gezocht. We hadden er twee, maar dat wilde ze niet. Toen bood Pemangku haar de lege kamer in zijn huis aan. Nee, ze was verlegen en durfde dat niet. We hebben het gerespecteerd wat ze wilde, maar we weten ook dat dit nog een vervolg gaat krijgen en ze uiteindelijk de kamer bij Pemangku gaat gebruiken. Kost wat tijd.

Het was inmiddels vijf uur geworden en tijd om de dag afsluiten met een bak koffie.

Tijdens onze bezoeken hebben we meteen gekeken naar de matrassen en de waterfilters. Momenteel zijn dat zeven matrassen van 120x200x18 cm en drie matrassen van 160x200x18 cm en 25 waterfilters.

Vandaag was de dag dat we de pakketten mochten gaan uitdelen. We doen dat zoals gebruikelijk op het terrein waar de plastic wordt opgeslagen. De pakketten waren weer mooi klaar gemaakt en gebracht door Toko Rejeki. Iedereen nam een flinke zak met plastic mee en edereen was er precies om 10 uur.

Maar voor ons drieën was de dag nog niet voorbij en het werd weer een lange dag. Maar een hele mooie dag lange dag. Maar dat vertel ik allemaal morgen in het volgende verslag. Het was de bedoeling dat we samen zelf even zouden bijtanken, maar toch besloten we om twee dagen even niks en dan weer vol aan de bak.

Wij willen de volgende donateurs bedanken voor hun bijdrage: Dhr. Overheul en Mevr. de Boer, Dhr. C.A. Schoenmaeckers, Dhr. J.H.M. Mel en Mevr. Groeningen, C.J. Dominggus, J. Sutedja, P. Rodermond en een drietal mensen die anoniem willen blijven.

Jullie mogen doneren en donaties kunnen overgemaakt worden naar NL23SNSB0939530880 t.n.v. H.M.H Bus en onder vermelding: Hulp voor Gambuh op Bali

Delen mag natuurlijk, graag zelfs

16 oktober 2020