Twee Heerlijke Dagen


Een tijdje geleden kreeg ik via Messenger een berichtje: “Henk wij komen er aan”. Dat was wel even een verassing. Mijn dochters Maartje en Inge hebben op de lagere school in Abdissenbosch, Landgraaf gezeten, De Bernadetteschool. De school bestaat inmiddels niet meer. Sjef Pelzer was daar directeur. Wij hebben de laatste tijd, dankzij Facebook weer contact. Sjef (74 jaar) en zijn vrouw Truus (73 jaar) zijn wereldreizigers. Zij waren al een keer op Bali geweest, maar slechts een dag of twee. Nu wilde ze wel eens het hele eiland verkennen.

Ze zijn nu voor drie weken op Bali. Eerst in Kuta een aantal dagen en daarna een aantal dagen in Ubud. Over en weer wat berichtjes gestuurd en het afgelopen weekend waren ze bij mij. Voor Truus en Sjef was het een belangrijke reis, het is namelijk de kroon op hun huwelijk. Vijftig jaar getrouwd en dat vierde ze op Bali. Twee heerlijke dagen hebben we gehad. Mijn kaken doen nog pijn van het lachen.

Op zaterdag kwamen ze bij mij aan zo ergens tussen 13.00 en 14.00 uur. Nyoman had ze opgehaald in Kuta. Eerst begroet en Oni weer zo blij als maar wat. Hij dacht ah weer gasten, leuk. Toen koffie en overlegd wat we de rest van de zaterdag zouden gaan invullen. Twee dagen is voor het Noorden eigenlijk te kort, dus de high light zonder een echt druk programma.

Besloten werd om eerst naar de boeddhistische tempel Vihara te gaan. Daar aangekomen eerst met ons allen een sarong aan en daarna het flesje water halen en lekker rond kuieren. We hadden wat pech om de ruimtes te bezichtigen. Er werd overal flink gemediteerd. Op dat moment wilde ook het weer niet echt meewerken. Alhoewel dat buitje wel lekker eventjes wat afkoelde.

Vanuit Vihara gingen we naar Hot Spring. Na de entree betaald te hebben liepen we richting de Hot Spring. Links en rechts zijn er allemaal winkeltjes die allemaal het zelfde verkopen, sarongs, T-shirts, zelf gehaakte spulletjes. We werden door iedereen aangesproken om iets te kopen. “Nee, nu niet.” “Misschien als we terugkomen”. En ja hoor toen we terug gingen had Truus wat leuke spulletjes gezien. En ja er moest natuurlijk stevig onderhandeld worden. Dat was iets waar iedereen best wel om moest lachen en schik in had. Uiteindelijk werd iedereen het eens en was iedereen blij en gelukkig met een brede glimlach op het gezicht.

Omdat het al een beetje tegen etenstijd aan begon te lopen werd er koers gezet naar Kerobokan. Mijn favoriete plek om vis aan het strand te eten. Omdat het een beetje druk was moesten we even wachten. We hebben toen een beetje het strand verkent. Het was best wel druk. Na een tijdje konden we aanschuiven en hebben we heerlijk genoten van een zalige maaltijd vis. Daarna zijn we richting mijn huis gereden en vroeg onder de wol gekropen.

De tweede dag, zondag, redelijk vroeg op. Ons verzorgd en Nyoman zou ons naar Banyualit brengen waar de boot ons zou oppikken om dolfijnen te gaan spotten. Het was even over achten toen we het sop verkozen. Er waren niet veel boten op zee. Maar die er waren, daarvan had de bootsman aardig wat dames in bikini op zijn boot. Omdat hij uiteraard indruk moest maken op de dames ging hij telkens als een idioot op de dolfijnen af. En ja dan hebben die ook zoiets van…doei en duiken naar beneden. Het enige wat we dan ook gezien hebben van de dolfijnen waren de vinnen…ha ha ha. We hadden ons afgescheiden van dat groepje en dobberde wat in den ronde. En dat is toch een heerlijk gevoel. Op dat stille en vlakke water, de motor even uit. De stilte, de ruimte om je heen, de ultieme vrijheid. Een prachtig gevoel. Terug naar de kust en naar het ontbijt.

Het was al wat aan de late kant geworden en daarom hadden we het schema ingekort. We zijn toen naar de Git-Git waterval geweest. Vanuit de Git-Git terug naar Singaraja de lokale markt. Daar rond gelopen en Truus wat gekocht had voor aan de muur. Omdat we allemaal wel wat trek hadden zijn we naar de kust gereden bij PP en hebben bij Krisna heerlijke Loempia’s gegeten.

Truus en Sjef wilde ook wel een stuk van het andere Bali zien. We zijn naar Gambuh geweest en onder leiding van Ketut Budi hebben we daar rond gelopen en met de mensen gesproken. Het bezoek aan Gambuh laat altijd een bijzondere indruk achter.

Toen was het tijd voor een bezoek aan “De Huiskamer” van Lovina oftewel Lovina Beach. Het was enorm bewolkt en de zon had zich goed verstopt achter al deze wolken. Neemt niet weg dat we er lang gezeten hebben. Sjef een Bintang, Truus haar watertje en ik een koffie. Het was best wel druk op het strand en dan is het als vanouds. Men zit bij elkaar, drinkt wat, eet wat, heeft een ijsje, praat. Naderhand toen we thuis waren zei Truus ook dat ze een heel goed gevoel had bij Lovina Beach.

Ons avond eten hadden we bij Mama Made. En ik snap nog steeds niet dat er zou weinig mensen naar Mama Made gaan. Ja het ligt wat afgelegen in Banyualit, maar je kunt er gemakkelijk komen. Je hoeft geen bergen te beklimmen of daar dalen te lopen. Nee gewoon over de weg. Het eten wordt er vers klaar gemaakt en het is er gewoon heerlijk.

We hadden ieder nog een fles bier mee naar huis gekomen. Truus haar water en wij twee een biertje. Gekletst over van alles en niet over “oh wat een lekker kontje”. Wat hebben we daar vaak om gelachen om die uitdrukking van Nyoman. Het waren mooie gesprekken die we hadden.

Het waren twee hele bijzondere dagen en ik zal er lang van blijven nagenieten.

10 december 2018