Trots….


Gister zou rond vijf uur in de namiddag de tweede fase beginnen voor het opruimen van plastic in Gambuh. Om half vijf kreeg ik al een berichtje dat de mensen al onderweg waren om te gaan helpen. Snel Sampoerna’s  voor de mannen en snacks voor de kinderen gekocht en richting Gambuh.

Toen ik aankwam waren de mensen op verschillende plekken al flink bezig. De motorscooter geparkeerd en samen met Pemangku de hele weg afgelopen. Terwijl we naar beneden liepen was Pemangku tegen iedereen aan het praten en te motiveren om mee te helpen. En dat werkte.

Beneden aangekomen troffen we een huilende Dian aan. Ze hinkte met haar been en wilde dat niemand er aan kwam. Pemangku op haar ingepraat en hij mocht dan kijken. Dian loopt meestal op bloten voeten en er zat dus een flinke splinter van een plant in haar enkel. Toen die eruit was kon ze weer lachen en hielp ze fanatiek mee.

Regelmatig hoorde je de mannen roepen “rokok” en dan werd er een sigaret gebracht. Het roken is voor de mannen belangrijk en vooral in deze tijd als er nagenoeg geen geld is om sigaretten te kopen.

Vlak voordat het donker werd was het tijd voor het eten van snacks en drinken van water. Daarna was al weer een gedeelte van het project uitgevoerd.

Belangrijk was om te zien dat Pemangku ontzettend veel kinderen had kunnen motiveren om mee te doen. Want uiteindelijk moet je met de kids beginnen.

Weer een mooi resultaat en alle lof voor Pemangku voor zijn enorme inzet die hier dagelijks mee  bezig is.

27 mei 2020