Senggigi, de tweede dag


De kustweg

De kustweg behoort wel tot één van de mooiste wegen van Lombok. De kwaliteit van de weg is optimaal goed. Het is een slingerweg die omhoog en omlaag gaat met prachtige vergezichten. Toch was het een dag met gemengde gevoelens. Het is de vierde keer dat ik in Senggigi ben, het was altijd een vrij rustige plaats. Nu zie je overal grote hotels verschijnen. Het kleinschalige verdwijnt, de natuur wordt er voor opgeofferd, de lokale bevolking heeft het nakijken. Hele stukken worden voorzien van betonnen wanden, langs deze oh zo mooie weg. Op plaatsen mag je het strand niet meer op, afgezet of je moet betalen. Ik begrijp best dat de vooruitgang niet te stoppen is, maar de balans is overal in de wereld zoek.

Maar ik wist mijn plekjes wel te vinden. Waar ik zo tot aan het strand met de motor kon komen. Waar ik een heerlijke bak koffie kon drinken. En ik heerlijk met de vrouw kon keuvelen in mijn brabbel Indonesisch. Met de jongens kon praten die net met de surfplank uit het water kwamen.

Maar oh Senggigi wat is deze weg mooi. De natuur, de dorpen, de vriendelijkheid van de mensen. Er was een plek met een vervallen huisje. Zo op het eerste gezicht zou je niet denken dat er iemand woonde. Daar dronk ik ooit mijn eerste koffie op het strand. Het huisje staat er nog, de vrouw woont er nog, naast een grote warung ikan bakar. Ze was er niet. Jammer.

Langs deze weg ligt ook de hindoe tempel “Pura Batu Belong”. Ik had dat even nodig, ben gestopt en maar binnen gegaan. Op dat moment was er een ceremonie aan de gang. Dat kwam mij goed uit en kon ik even mijn zinnen verzetten. Deze dag wat te veel emoties.

De tempel ligt aan de kust en dient dus ter bescherming en afweer van al het slechte.

Na deze trip ben ik in het centrum een heerlijk nasi goreng angel gaan eten. Het grappige was dat de man die voorheen hoeden verkocht nu kraaltjes etc. verkocht en toen hij me zag na ongeveer drie jaar, begroette hij mij alsof ik nooit was weg geweest. Het was een leuk en aangenaam gesprek.

Tegen de tijd dat de zon weer zou onder gaan, ben ik naar het strand gegaan en heb daar weer heerlijk genoten van de vrolijke mensen, de jongelui die van alles probeerde te verkopen, het jochie dat in zijn blote kont naar het water rende, de visser die stond te vissen. En de grandioze zonsondergang waarbij Rinjani het middelpunt is.

09 mei 2018