Senaru

Het was vijf augustus 2018, Lombok werd getroffen door een aardbeving van 6,9 tot 7,0 die het hele eiland voorgoed zou gaan veranderen. Deze alles verwoestende aardbeving was vooraf gegaan op 29 juli 2018 in de vroege ochtend van 6,4. Er volgden heel wat naschokken en ook op latere dagen werd het eiland getroffen door verschillende zware en minder zware bevingen. Nadat iedereen gedacht had dat het wat rustiger werd kwam er op zeventien maart 2019 wederom een aardbeving van 5,4 met heel veel naschokken. Negen maanden geleden, negen maanden van wederopbouw.

Gister lag ik al om half negen op een oor te ronken, moe van de trip en al de emoties die op je afkomen. Vanmorgen op de ouderwetse manier gedoucht. Heerlijk koud en fris water. Koffie en ontbijt. Omdat Senaru op slechts 20 minuten rijden ligt vanaf het resort van Ayu, kon ik het rustig aan doen.

De weg naar Senaru si werkelijk ongelofelijke mooi. Het weer was perfect, alleen wat veel wolken waardoor de Rinjani zich daarin gehuld had. Aan de ene kant zie je de Rinjani en aan de andere kant zie de oceaan. Het merendeel van het land is landbouwgrond en er worden verschillende soorten gewassen en fruit verbouwt. En overal zie je dan ook de mensen druk in de weer op hun velden. De velden liggen er allemaal prachtig bij en het is een genot om naar te kijken. Gestopt en genoten van de enorme stilte om me heen.

En dan….dan kom je weer de bewoonde wereld binnen. Daar waar eens het Puskesmas heeft gestaan lag nog alles vol met puin en daar trof ik de broer van Adi, die momenteel in Jakarta is. We zouden elkaar later treffen en samen naar de desa gaan waar Adi, hij en zijn hele familie woont. In de tussentijd wilde ik op eigen gelegenheid rond rijden en mijn indrukken vastleggen. Via whatsapp vertelde Adi mij dat de regering aan hun dorp de gelden had vrijgemaakt voor de wederopbouw. Het schijnt dat wanneer je huis volledig vernield is je 50 miljoen roepia voor wederopbouw krijgt.
De laatste keer dat ik Senaru gezien heb was september 2018 samen met Willem en Aad van SPI. Ja, er is hard gewerkt en ja er wordt hard gewerkt. Maar, zonder een oordeel te willen geven, kijk door de beelden heen. Ook hier weer geldt hetzelfde, stap van de motorscooter af en wandel en loop. Praat met het beetje Bahasa Indonesia en laat zien dat je het begrijpt. Dan kun je het echte zien. Dan zie je dat dit nog jaren gaat duren.

Door de laatste grote aardbeving die in de omgeving van Senaru in maart dit jaar heeft plaats gevonden, hebben er verschillende aardverschuivingen plaats gevonden. Hierzonder zijn verschillende gebieden richting de waterval afgesloten. Hierdoor blijft het toerisme weer achter terwijl het juist een beetje was aan het opleven.

Na een tijdje had ik wel trek in koffie en wat water. Op de weg naar Adi zijn huis ligt aan de linker kant een echt hele kleine toko. Daar tegenover al het huis van toen nog steeds in puin. Ik stapte af, maakte wat foto’s en voelde de ogen in mijn rug prikken. Draaide me om en daar stond Ibu in haar toko. Ja, ze had water en ja ze had ook koffie. Na beide gedronken te hebben vroeg ik haar wat ik moest betalen en haar antwoord raakte mij diep: “Geef maar wat jij goed vindt”.

Vandaaruit ben ik doorgereden naar het huis van Adi en zijn familie. De weg was vorig jaar al net te best, maar nu naar het regenseizoen al helemaal niet meer. Eenmaal daar aangekomen werd ik door moeder hartelijk begroet en ja hoor weer koffie. Na een tijdje wat gekeuveld te hebben en de donkere wolken gezien te hebben ben ik weer richting het resort gereden.

De mensen van lombok hebben een enorme veerkracht, maar het zal nog jaren duren voordat ze alles op orde hebben, hetgeen hunzelf ongetwijfeld zal gaan veranderen.

Morgen wordt de weg voortgezet naar één van de mooiste streken op Lombok: Tetebatu.

12 april 2019