Pondok Indah Bedugul Taman Recreation Hotel and Resort.


“Ghost Palace Hotel”

Wanneer ik met de motorscooter naar het zuiden ga om een aantal dagen in Sanur te verblijven ga ik altijd “over de berg”, zoals ze dat hier noemen. Aan de linkerkant ligt het onafgewerkte hotel en telkens wil ik stoppen, maar rij toch door. Totdat ik het artikel op Indonesiënu.nl lees dat het waarschijnlijk wordt opgeknapt. Reden genoeg om nu te gaan kijken wat het zo bijzonder maakt. Voor en na de bezichtiging heb en had ik mij al wat verdiept in de historie van het hotel.

Samen met vriend Nyoman zijn we er samen in de vroege ochtend heen gereden. Aangekomen bij het hotel eerst een kop koffie bij de warung gedronken en wat gepraat over het hotel.

Mijn beleving over het gebouw.

Nadat we de koffie op hadden en betaald gingen we samen op weg om het gebouw binnen te gaan. Je loopt dan over een hele brede en lange oprijlaan waarbij je toch al een bepaalde indruk van het gebouw krijgt. Groot en statig. Bij het naar binnen gaan viel mij als eerste op de enorme schoonheid. Niet alleen dat het enorm proper was, maar de ruimtelijkheid viel meteen op. De grote ramen waardoor het licht prachtig naar binnen viel en de gebruikte materialen goed tot zijn recht kwamen. Het marmer dat overal gebruikt is. Al de materialen verkeerde in een goede staat, waaruit blijkt dat ze van een hoogwaardige kwaliteit zijn. De algemene ruimtes ademde een sfeer van serene rust uit. Je kon van de ene verdieping heel gemakkelijk en relaxed naar de andere verdieping komen en zo ook naar de terrassen. Ook kon je tot op en bepaalde hoogte helemaal rond het gebouw lopen. De houtentrap leek net alsof die gister geplaatst was.

De enorme terrassen waarop het goed te vertoeven is en waar je mag genieten van een ongelofelijk prachtig uitzicht. Wij hadden alleen wat pech dat het bewolkt was en Mount Agung zich verscholen had achter de wolken.

Voor mij was het verblijven in het hotel iets dat mij een heel goed gevoel gaf. Nyoman verteld mij later dat bij het binnentreden, hem de rillingen over het lichaam liepen en Nyoman is beslist geen “watje”.

We vonden het alle twee een heel aparte beleving om daar binnen te zijn. Bij het naar buiten gaan kreeg ik het gevoel alsof dit hotel op iemand wacht.

 De verhalen.

De verhalen zijn gebaseerd op een combinatie van wat ik gelezen heb op internet en de verhalen die aan ons verteld zijn door de mannen die zich bij het hotel bevonden en het echtpaar dat we tegenkwamen in Warung Rekreasi Bedugul.

Het bezichtigen van het hotel neemt je mee naar de oudste periode van Indonesië namelijk het Majapahit-tijdperk en het Negarakretagama-boek. Ik heb met verbazing artikelen gelezen over deze periode en hoe belangrijk deze periode is voor de architectuur die we in Indonesië tegenkomen en hoe we dat ook tegenkomen in het hotel. Naar mijn idee heeft de architect zich door die periode laten inspireren.

In 2015 heeft reisschrijver genaamd Jacob Laukaitis per ongeluk het hotel bezocht. Hij uploadde een video op zijn YouTube-account en het hotel werd een veel besproken item op Bali en door veel toeristen bezocht. In dat zelfde jaar is het hotel ook op zijn waarde geschat en men kwam tot de conclusie dat het ongeveer 100 miljoen Amerikaanse dollars waard is.

Met de bouw van het hotel zou waarschijnlijk gestart zijn in 1997 en wel door de investeerder Tommy Suharto. In 2002 werd de bouw stop gezet en werd het pand en het grondstuk in beslag genomen door de regering. Er is nooit meer hervat met de bouw.

Of

Een Chinese zakenman zou de eigenaar zijn, maar dat wordt al door veel mensen als niet geloofwaardig gezien.

Of

Sommigen zeggen dat dit gebouw een conglomeraat heeft dat verstrikt is in vergunningen en daardoor nooit is afgemaakt en is verlaten.

Of

Volgens d e security bij het hotel zou het momenteel niet meer in handen van de overheid zijn, maar dat het gekocht is door een grote zakenman uit Bedugul, waarvan de naam bekend is doch echter het niet aan mij is omdat hier te vermelden.

Gebouwen die niet afgemaakt zijn en op toch wel een speciale plek liggen vragen natuurlijk altijd om bijzonderheden. Is het niet om het gebouw zelf dan komen de verhalen vanzelf waarom een dergelijk majestueus pand niet is afgemaakt. En dat is ook meteen de reden dat dit hotel de bijnaam “Ghost Palace Hotel”, heeft.

De verhalen die door de omwonende verteld worden zijn zeer divers. Zo zou het hotel op bepaalde tijden veel lawaai maken en een stem die voorbijgangers laat schrikken. De voorbijgangers schrikken dan omdat ze weten dat het gebouw leeg en stil is.

Ook ziet men vaak een jonge vrouw met kort haar die uit het hotel komt en de chauffeurs plaagt. Ook zou deze jonge vrouw door het hotel lopen.

Volgens een aantal bewoners zou het één of meerder werknemers zijn die in het hotel zouden zijn overleden ten gevolge van de niet goede werkomstandigheden. Hun of zijn geest dwaald(e) neder en hij of zij werd(en) wachter van het hotel.

Het was in ieder geval een mooie ervaring en wie nu de eigenaar is dat zal tot op de dag van een eventuele opening de mensen bezig houden en dat houdt het hotel en het verhaal erom heen wel levendig.

06 december 2019