Oh….Oh….Lovina Beach


Oh..Oh..Lovina Beach wat doe je toch met mensen? Strand der stranden. Hoe komt het dat mensen hier zo graag zijn? Dat mensen hier zo een vertrouwd en vooral warm gevoel hebben? Omdat het heel vaak voelt als thuis komen. Dit is geen Kuta of Canggu, dit is echt Lovina Beach, een warm nest voor velen. Het is net alsof hier de tijd stil staat en dat alles wat er gebeurd op Bali, Lovina Beach niet raakt en niet aantast.

Vanaf achttien september wordt het steeds drukker op het strand. Steeds meer boten weten de kust van Lovina Beach te vinden en meren aan. Op het moment dat ik dit schrijf liggen er 27 boten voor anker. Deze boten maken allemaal deel uit van Sail Indonesia 2018, zie het kaartje. Zij komen allemaal voor het Lovina Festival.

De voorbereidingen voor het jaarlijks terugkerende Lovina Festival zijn in volle gang. Alweer voor de 23ste keer dat het festival plaats vindt. Het podium wordt dit jaar aan de strand zijde opgebouwd, hetgeen een flinke verbetering is voor de mensen die alles willen volgen.

De voorbereidingen trekken altijd ontzettend veel mensen. Je ziet overal om je heen de “huiskamer taferelen” om je heen. Er wordt geschaakt. Selfies gemaakt en gemediteerd. Geleerd hoe je op hele jonge leeftijd al met je Samsung moet omgaan. Er vindt een ceremonie plaats. Ongeveer 500 dansers oefenen voor de opening op 26 september. Kinderen die het plezier van de zee hebben ontdekt. De dames die de opleiding tot steward voor op een cruiseschip volgen en die lekker kwamen keuvelen in het Engels. De twee hand in hand lopende meiden.

Vanmorgen had ik een teleurstelling te verwerken die ik heb kunnen delen, maar als ik dan de foto’s weer terug kijk en ik kan dit allemaal opschrijven dan voel ik mij een enorm rijk mens dat ik dit allemaal mag vastleggen en er bij mag zijn. Mijn teleurstelling is dan opeens geen teleurstelling meer maar een leer moment geworden.

En er wordt ook echt mega hard gewerkt. Soms wordt het iemand wel eens te veel en valt gewoon heel spontaan in slaap. Het werken gaat allemaal met zo een enorm enthousiasme. Je hoort geen enkel onvertogen of hard woord. Stress is bij niemand te zien. Ze weten gewoon wanneer het klaar moet zijn en net als gister dan werken ze gewoon door totdat ze klaar zijn. Dan maakt het niks meer uit hoe laat dat wordt. Alles wordt gepoetst en dat gebeurd morgen in alle vroegte weer. Bij de kleine tempel worden de offeranden al weer klaar gelegd voor de volgende ceremonie.

Het is nu dinsdag 25 september kwart voor vijf. Tijd om te gaan douche, op de motorscooter te jumpen en als een haas naar het strand te gaan. Ben heel benieuwd wat ik vanavond allemaal weer mag vastleggen.

In het begin was het best wel rustig. Maar opeens kwamen uit alle hoeken de werklieden aangeschoven. Dat ging meteen aan de gang. Zagen, timmeren, schilderen, geluidsboxen op de plaats zetten, de dansgroep was weer aanwezig en om niet te vergeten…..de Bupati was aanwezig. Samen handje geschud en een kort babbeltje gemaakt. Morgen maar proberen foto te maken. Nu was het pikdonker.

Maar dat was het niet alleen….nee de huiskamer kwam tot leven. Lokale mensen in groepjes bij elkaar. De toeristen die kwamen aan gevaren. De jeugd die weer heerlijk overal zat te keuvelen. De leerlingen van de cruiseschip opleiding waren er weer om Engels te leren, alhoewel vandaag leek het erop dat ze hier waren om plezier te maken en te genieten. En ja dat doe je ook in een huiskamer.

Ja ik weet het, het zijn veel foto’s. Het is ook zo moeilijk om wat weg te laten, want het is 10% van het totaal van deze dagen.

Morgen is De Dag…Lovina Festival wordt officieel om 16.00 geopend door de Bupati, maar zoals een danseres al tegen mij zei: “het zal wel vijf uur worden”. Maar dat geeft niet het worden drie mooie dagen met veel mooie culturele aspecten.

25 september 2018