Noodweer Bali 2019 De Nasleep


De Gevolgen en de Nasleep

Na de afgelopen twee dagen was ik toch wel heel benieuwd hoe het iedereen langs de kustlijn vergaan was. De planning zou bestaan uit eerst naar Air Sanih en via de kustweg naar Mount Agung. Maar voordat je in Air Sanih bent dan moet je via Singaraja en voordat je Singaraja binnen rijdt kun je twee keer naar links richting pantai PP. Bij de eerste links was de weg al afgesloten. Dus doorgereden tot aan het stoplicht en daar dan naar links. Stukje rechtdoor en dan kom je op PP terecht waar allemaal warungs staan. In het begin waren alle warungs goed gevuld. Het was er gezellig druk, zoals dat altijd is. Op het einde van deze weg is een kleine vissersdorp. Vanaf een afstand zag ik al de gebroken warungs, de dikke laag modder op de weg. Dichterbij gekomen zag ik de ravage. Vele boten waren beschadigd, helemaal kapot of gewoon weg. Het strand waarop normaal de boten liggen is hier heel erg smal. De twee grote mooie prachtige boten waren nergens meer te zien. De mensen waren al hard bezig om te repareren en op te ruimen, maar de verslagenheid was in de gezichten te zien.

Vandaaruit richting Air Sanih. In Singaraja was links en rechts van de weg op verschillende plaatsen de inmiddels opgedroogde modderstroom nog zichtbaar. Ook langs de kustweg zag je het al. Overal waar normaal boten lagen, waren ze weg. Vissers hebben ontzettend veel respect voor de zee en diep in hun hart hebben ze ook een bepaalde angst voor de zee. Er zal dus echt geen enkele vissers in die nacht de zee op gegaan zijn om zijn boot elders onder te brengen. De boten hangen in een boom of liggen aan de ketting.

Langs de kustweg zijn een aantal plekken waar ik graag ben. Gewoon een koffie en wat zitten te mijmeren en naar de omgeving en oceaan te kijken. Op de plaats waar ik zit kreeg ik wat gezelschap. Het rende in de boom wat op en neer.
Wat verder op beukte de zee nog flink tegen de waterkering aan en spatte de golven uiteen. Het was onmogelijk om op dat moment met een boot de zee op te gaan om bijvoorbeeld dolfijnen te spotten. Toch waren er vanuit Denpasar toeristen gekomen en probeerde onder woordelijke dwang Ketut Budi de zee op te gaan en dolfijnen te spotten. Een verhaal wat ik de hele dag vaak hoorde en ook dat sommigen toch de zee op gegaan zijn.

In Lovina, Banyualit, Anturan, langs de hele kustlijn is de schade gigantisch. Mensen die zeggen dat alles opgeruimd is kijken wat veel door hun roze bril naar alles. Op heel veel plaatsen liggen overal nog de brokstukken, een boot gezonken in het water. In de plaats Anturan en dan in het vissersdorp is de schade enorm. Warung Rasta is gesloten. De boten die er een paar dagen geleden allemaal lagen zijn er niet meer. Er is bijna geen visser meer die kan uitvaren om vis te vangen omdat zijn boot er niet meer is. Vissers in Anturan vertelde mij dat zeker 80% van de vloot verloren is.

De meeste vissers hebben voor hun boot een lening afgesloten. Een polyester boot voor 10 personen met een Yamaha buitenboordmotor kost rond de 55 miljoen roepia. De standplaats voor de boot kost in Banyualit 40 miljoen roepia en in Lovina schijnt dat 140 miljoen roepia te zijn, wat wel een prijs is voor het leven. Maar toch moet dat allemaal terug verdient worden door een bedrag van 100.000 roepia per persoon, gedurende een hele korte periode in het jaar. De concurrentie is zo moordend dat er bootmannen zijn die tussen de 40.000 en 75.000 roepia per persoon vragen.

Het was een dag met heel veel tegenstellingen.

24 januari 2018

De Kustweg

Kerobokan

Pantai PP Singaraja

Vissersdorp Anturan