Naar Lombok


Vanmorgen heel vroeg uit de veren en wel om 04.15. Dat was wel even zwaar, maar ik wilde de ferry van 09.00 halen zodat ik niet tegen de klok hoefde te rijden om voor het donker bij mijn kennis te zijn. het gebruikelijke ritueel en toen alle spullen bij elkaar gepakt. Oni, mijn hond, liep achter mij aan en was maar kusjes aan het geven. Hij weet wanneer mijn lange broek tevoorschijn komt dat baas de hort op gaat voor een paar dagen. Gelukkig wordt hij goed verzorgd door Wayan.

Het was ontzettend druk op de weg, of dat aan de zaterdag heeft gelegen. Dat gaat nog wat beloven als het hoogseizoen begint. Dan kun je volgens mij beter nog te voet gaan, ben je nog eerder op de plaats van bestemming. Eenmaal aangekomen in Padangbai, nadat GPS Truus weer eens de boel inde war had geschopt en weer lekker had omgereden, stonden de vrachtwagens tot bij het beginpunt. Mijn paier werden gecontroleerd: STNK, Kitab, NIK en inschrijving van de gemeente Banyualit. Er kwam een zuur “Bagus”.

Bij de kassa betaald en naar de rij die allemaal naar Lombok moesten. Het was weer goed geregeld. Vrachtwagen van de ferry af, personenauto van de ferry af, vrachtwagentje mocht er weer op. Een paar motorscooters mochten erop en inmiddels was het al 10 uur en konden we de ferry uitzwaaien. We mochten dus mooi wachten op de volgende ferry. Die kwam, echter het jaartal was niet meer te raden, zelfs niet meer te schatten. Maar ach we hadden de reddingsvesten niet nodig, de koffie was lekker en het gezelschap en kwekkende dame was ook wel leuk. Gelukkig kon ik daar goed doorheen slapen. Om 05.00 vanmorgen vertrokken en om 17.00 aangekomen en meteen naar Senggigi. Ik had geen puf meer om nog eens drie uur tot bij mijn kennis te tuffen.

Dus naar Villa Yukie, een klein maar gezellig resort van vijf kamers en de eigenaars wonen op het terrein zelf. Een pilsje gedronken, gedoucht en naar het strand. Toen ik kwam aanrijden dacht ik, hmmmm geen zonsondergang. Toch maar naar het beginpunt gereden. Motorscooter geparkeerd en netjes betaald. Hier moet gelukkig iedereen betalen in Lovina mogen de meeste lokalen zonder te betalen doorrijden en ik dus ook toen ik dat zag.

Op het strand een echte gezellige drukte en een prachtige zonsondergang. Toen het donker werd naar Willy’s restaurant wat gegeten en een getapt glaasje bier gedronken. Het is weer fijn om hier te zijn. Morgen tuffen we naar Bayan. Nu kruip ik lekker onder de wol.

6 juli 2019