Na het Lovina Festival


Na het geweldige Lovina Festival was het wel even afkicken. Toen ik weer op het strand kwam trof ik, uiteraard, een leeg strand aan. Geen groots podium, geen tentjes waarin warungs waren gevestigd, geen heerlijke geuren die op je afkwamen. Heel wat boten waren al weg richting Singapore.

Nee het was weer als vanouds. De woonkamer was weer open. Jongeren die gezellig bij elkaar zaten, de prachtige zonsondergang, het verliefde stel, er werd weer gemediteerd, de honden rende weer lustig rond en het meisje zat driftig selfies te maken. De kleine ceremonies die weer plaats vinden.

De vader die zijn dochtertje in de zee een douche gaf. Naderhand kreeg zij de kleren aan en verlieten ze het strand. Het was een vrolijk gekwebbel van het meisje. Ze telde elke trede en zei daar iets bij. Even later kwam vader en dochter terug en schuurde hun voeten in het zand. Vader maakte een kuil waarin zijn dochter ging staan, hij gooide er wat zand om heen. Hij moest namelijk zo foto’s van haar maken. Na elke foto moest pa het aan zijn dochtertje laten zien. Ze kwebbelde er dan rustig op los en ja hoor pa moest ze opnieuw maken. Kijk eens naar de foto waar ze haar ze “oh” zegt en ze tuitende lipjes maakt. Ik hoor haar nog kwebbelen. Het was zo een vrolijk geluid. Het was zo een intense beleving tussen vader en dochter. Als ik zo iets zie dan kan ik daar enorm gelukkig van worden en heb ik in de hoeken van mijn ogen een druppel staan die zijn weg naar beneden vind. Nu ik dit zo schrijf voel ik de warmte van dat moment weer terug komen.

Even later ben ik wat gaan eten aan de andere kant van het strand en zag dat alles in gereedheid was gebracht voor het volleybal toernooi dat aanstaande zaterdag begint. Ook dit is een ware beleving en moet je echt meegemaakt hebben.

04 oktober 2018