Munduk en de watervallen 1


Labuan Kebo en Melanting Waterval

Gister was een dag van: wat gaan we vandaag doen. De bedoeling was al een tijdje om een zeer moeilijk bereikbare waterval te gaan bekijken, alleen er was geen gids te vinden. Inmiddels weet ik waar die ligt. Maar vandaag eerst naar Munduk. Internet geeft aan dat er drie watervallen zijn. Nagevraagd of het te doen was om deze drie op één dag te doen. Ja hoor, was het antwoord. Volgens Google Map zou de weg via Gobleg gaan, de weg die ik de laatste dagen telkens omhoog reed. Ik besloot via Serririt te gaan en Truus GPS was het daar mee eens. Tot aan de splitsing Munduk – Pupuan was het een drukste van jewelste op de weg. Veel auto’s, die steeds groter worden, en zwaar vrachtverkeer. Eenmaal de splitsing voorbij werd het rustiger en ook mooier.

Op een bepaald moment zei Truus GPS dat ik naar links moest en omdat ik erg volgzaam ben, heb ik dat dan ook maar gedaan. Het was af en toe dat de billetjes dichtgeknepen werden als er weer een bocht(je) voorbijkwam. Stukken zo steil dat je dacht van en nu zal de motorscooter wel achteruit gaan, maar nee hoor. Een beetje meer gas en hij bracht mij mooi omhoog. Maar wat, weer, voor een prachtige weg en een goede oefening voor nog meer rijgenot. Na een tijdje ging de weg naar rechts richting de twee watervallen, bleek later.

De weg bestond uit twee smalle betonstroken die goed aan elkaar aansloten met in het midden, rechts en links een grasstrook. Ook deze weg ging open en neer met het nodige bochtwerk. Aangekomen bij de entree was daar alleen een kleine parkeerplaats en een kassa. De entreeprijs bedroeg 10.000 roepia. Er was geen warung. Je kon er dus geen water kopen. Gelukkig had ik die bij mij. Later zou blijken dat water en goed schoeisel onontbeerlijk zijn.

Omdat een waterval vanaf een grote hoogte zijn water naar beneden laat vallen, zul je eerst met de motorscooter helemaal omhoog moeten om vervolgens te voet af te dalen. Welnu dat afdalen ging nog wel bij alle twee de watervallen. Maar het omhoog gaan was met momenten……pffff. De paden waren goed en bestaan voornamelijk uit betonnen traptreden van verschillende afmetingen in hoogte en breedte. Af en toe wat rotswerk, glibberige modder en best wel veel mosgroei, dit allemaal om het spannend te houden. Bij de Melanting Waterval was een stuk zo steil, dat toen ik boven stond en naar beneden keek, het aardig begon te duizelen. Lach niet, maar ik had besloten om dat stuk op mijn kont naar beneden te gaan. Later omhoog ging gewoon goed. Maar wat een beleving weer.

Bij de Melanting waterval kwam ik een echtpaar tegen die uit Canada kwamen. De man was zeker 2.20 meter lang en kon gemakkelijk een paar treden tegelijk nemen. Daar kon ik met mijn korte beentjes niet tegenop. Toen we allebei even stopte onder een gesloten bladerdak, het was inmiddels flink beginnen te regen, hadden we een aangenaam gesprek. Op stukken waar er geen bladerdak was merkte je hoe hard de regen naar beneden kwam. Wel heerlijk die afkoeling en wat extra zuurstof in de lucht kon geen kwaad op dat moment.

Beiden watervallen zijn werkelijk adembenemend mooi. De enorme stilte, alleen het geruis van de omgeving en het nederdalende water. Labuan Kebo was wel de mooiste waterval, maar de Melanting was de waterval met de grootste uitdaging om er te komen en terug te gaan. De watervallen worden onderhouden door de lokale bevolking. Toen ik bij de Melanting waterval boven aankwam ben ik bij de man aan de “kassa” gaan zitten om wat uit te puffen. Samen een kort gesprek gehad en hij vertelde mij dat bij beide watervallen het aantal traptreden per waterval 470 bedraagt. Ik hoefde dus niet meer naar de gym toe.

De weg terug naar huis was snel genomen, ik zou naar rechts gaan en niet links richting Serririt. De weg terug was veel te steil en de remmen zouden het zeker gaan begeven, het nadeel van een automatic. Het laatste stuk omhoog was nog pittig, maar eenmaal boven was ik in Wanagiri en kon via Singaraja terug. Bij één van de selfieplaatsen snel de regenkleding aan gedaan, wat ook wel nodig bleek. Tot thuis alleen maar regen.

Munduk is een plaats die ligt in het Regentschap Buleleng en in het Noorden van Bali. De streek Munduk, Wanagiri en Gobleg is een prachtige weergave van het Noorden en wel de meest mooiste streek van Bali waar alles nog echt is. Het is een streek waar nog weinig toeristen komen, je moet er lichamelijk nogal wat voor over hebben. Behalve de selfieplekken, maar ja die liggen dan ook aan de grote weg. Uitstappen foto maken, instappen en weer doorrijden. Tja ieder zijn eigen beleving, maar niet de mijne.

Vandaag geen stijflichaam, het zit dus nog goed. Het was in ieder geval weer een prachtige beleving in een prachtige streek. En ik liep met een big smile onder het bord “Thank You” door.

30 december 2019