Met dank aan de Mountain Agung


Vrijdagochtend, de geur van de koffie kwam tot in de badkamer. Buiten zittend in de ochtend zon, de koffie heerlijk opgedronken en wat berichten gelezen. Heerlijk om zo de dag te beginnen. Mountain Agung was weer aan het rommelen. Mijn spullen bij elkaar gepakt en op weg.

De weg langs de kust via Air Sanih is de mooiste route om de Agung te zien. Na ongeveer 45 minuten rijden komt hij in zicht. En ja hoor daar staat hij als een Koning onder de Koningen, de Mount Agung. De imposante en majestueuze vulkaan. Met zijn prachtige groene en ook droge plekken natuur. Uit zijn krater komt een pluim omhoog. Een wijzende en waarschuwende vinger. “Ik ben er nog en vergeet mij niet”.

Het was half een toen ik op de eerste plek aan kwam en foto’s begon te maken. Regelmatig vriend Jeroen op de hoogte gehouden over hoe ver ik er naar toe wilde gaan. Jeroen zijn reactie was: “kijk je wel een beetje uit”. “Nee….want ik wil hier gewoon bij zijn”. H

Het was half zes in de namiddag toen ik weer thuis was. Rond gereden en zoals ik dat dan doe is dat straat in en straat uit om te kijken of ik zo dicht mogelijk bij de berg kan komen.

Het is een imposant schouwspel maar met een enorme alles vernietigende kracht. Op verschillende plaatsen dicht bij de berg kun je de verwoestende resten van de uitbarsting in 1963 nog heel goed zien. De weg heb ik al tientallen keren gereden en telkens als ik dan naar Hem met veel bewondering kijk, ik mij realiseer wat er in 1963 gebeurd moet zijn. Ik realiseer mij dat de weg waar ik op rij er niet meer zal zijn. Dat alles wat ik om mij heen zie, er niet meer zal zijn. Deze pracht van een vulkaan, die er staat als een landheer heeft een alles vernietigende kracht en behoort tot de vijf grootste en gevaarlijkste vulkanen van de wereld.

In de buurt van de plaats Tukad Abu vond ik het tijd om wat te drinken. Het was inmiddels kwart voor drie geworden. Op de hoek van de straat lag een winkel met frisdranken en ik kon vandaaruit goed de Agung zien. Gepraat met de eigenaar van de winkel. Hij vroeg: “ga je omhoog”. Ik keek hem eens aan en zei meteen zonder enige aarzeling: “ja, waarom niet”. En ik dus met de Honda Vario omhoog. Op de helft gestopt voor wat brandstof. De vrouw die mij hielp vroeg aan mij: “Tidak takut” (ben je niet bang). Ik dus weer verder omhoog tot dat de weg overging in een voetpad.

Ik stopte en keek rond. Maakte een foto en stuurde die naar Jeroen. Ik stond er echt tegenover, de wind was zo sterk dat die mij bijna omver blies. Wat een geweld en wat een uitzicht. Toen Jeroen aan mij vroeg hoe ver ik ervan stond keek ik rond en realiseerde mij op dat moment dat ik aan de voet van de berg stond. Ik draaide mij om en zag dat immense, prachtige uitzicht. Dat was gewoon niet vast te leggen op de gevoelige plaat. Daar kwam opeens zoveel emotie naar boven. Achter mij de berg die stoom afblies en voor mij het groen, het diep blauwe water van de oceaan. Op dat moment kwam weer alles terug, de twijfels verdwenen als water dat verdampt. Ik draaide mij om naar Agung en heb Hem bedankt zoals je dat ouderwets bij een Koning doet.

29 juni 2018