Mei Voorbij


Mei Voorbij
De maand mei, de vijfde maand van het jaar is weer voorbij en we steven af op de helft van het jaar 2019. Deze maand was een maand voor mij waarin veel voorbij kwam. Hard gewerkt aan mijn boeken over Bali. Weinig trips gemaakt, alleen een bezoek gebracht aan Mount Agung en genoten van zijn pracht. De reacties, de likes en het delen van en op mijn verhaal van 25 mei waren echt overdonderend.

Het was een maand waarin er een volle maan was en de lokale bevolking in grote getalen naar het strand kwam om lichaam en ziel te reinigen. Ook waren er kleine ceremonies op het strand. De maand waarin ik Danielle en Novie op het strand heb ontmoet. Samen flink wat uurtjes doorgebracht op het strand en samen in de warung van Ayu of bij Ibu Wina lekker gegeten en goed gelachen.

Verveelt het nooit? En het antwoord is gewoon: nee, nooit. Elke dag is anders. Andere mensen, jong en oud, dik en dun, groot en klein, arm en rijk. Ze zien er iedere dag anders uit, hebben ieder hun eigen verhaal. Het is het gesprek, de grappen, de glimlach die je krijgt en ook teruggeeft.

De Ervaringen
Het zijn de jonge ervaringen die de jongeren met je delen als ze naast je komen zitten om Engels te leren praten. Ze zijn zo nieuwsgierig en vragen aan één stuk door over van alles. Een groepje meiden kwam naast me zitten en vroegen eerst of ze een video mochten maken van het gesprek. Dat mag altijd. Ze hadden de vragen netjes opgeschreven. En ze begon: “dear miss……..”. ik keek naar haar met een glimlach en toen keek ik naar mezelf en zei….”hmmmmmmm when i look to myself” en iedereen lach in een deuk. Simpele humor, maar humor die ijs breekt en een gevoel van vertrouwen geeft. De laatste weken waren er veel jongens en meisjes die naar het strand kwamen om Engels te leren en ja ze gingen ook naar Danielle.

Er kwam een groep jongens naast me zitten met 1 jonge dame. De heren keken mij wat beduusd aan en ik had het al meteen geschoten. Zij had de leiding en bepaalde wat er ging gebeuren. Ik zei dat en meteen zei zij: “no, no” en meteen daarop vertelde ze de jongens wat ze moesten doen, zeggen en vragen. En weer had iedereen dolle pret.
Het zijn de meiden die op de fiets aankomen en samen selfies beginnen te maken. Dat was echt dolle pret en toen ze zagen dat ik foto’s aan het maken was schoten ze in de lach en wilde dat ik meer foto’s maakte. De jongens die, als de zee zich verder dan normaal heeft terug getrokken, op zoek gaan in het zand. Ze graven een kuiltje, doen er wat stenen omheen, laten daar wat zeewater in lopen en gaan op zoek naar dieren die in de zee leven. Ze leggen die dan in hun kuiltje en kijken er naar. Ze nemen ze niet mee maar geven het na een tijdje terug aan de natuur.

Soms is het heel erg moeilijk om met een telefoon een mooie video te maken van de zonsondergang en soms gebruiken we dan een sandaal om als pilaartje te gebruiken waar de telefoon tegen kan rusten. Kost wel wat tijd en handigheid.
De jongens en meisjes die vanuit Java naar Lovina komen om van hun en de zonsondergang selfies te maken.

Onze wielrenner uit Denpasar die nu een aantal dagen in Singaraja Kota verblijft. Hij komt iedere dag even langs om gedag te zeggen en een hand te geven. Novie die samen met Ayu van Rini hotel selfie is aan het maken. De jongen die zandkastelen bouwt en weet dat bij de eerste golf zijn bouwwerk verloren gaat en toch is hij gedreven aan het bouwen. De hele groep meiden die gezellig op de rand hun ijs zitten te eten en er vrolijk op los kletsen.
Op een avond was er de groep “Muaythai Buleleng”. Het was prachtig om deze jonge mensen te zien hoe vol overgave met hun training bezig waren. Hun discipline was uitzonderlijk. Wanneer hun leerkracht iets zei of voor deed werd daar altijd meteen positief op gereageerd en was er geen tegenspraak. De jonge dam op de foto’s is 14 jaar en volgens haar leraar een groot talent voor de toekomst.

En als kers op dit alles, Moeder Natuur die alles uit de kast haalt om aan ons te laten zien hoe mooi ze is. Hoe mooi haar kleuren zijn, hoe snel die kunnen veranderen. De wolken die voorbij komen langzaam als een dieseltrein die op gang komt. De zon die haar stralen in de wolken zet en dan een kraantje met kleuren opent. Het is één groot kleuren pallet.

Verveelt dit? Nee, dit zal mij nooit gaan vervelen. Dit geeft mij zoveel, deze belevingen, het in het moment zijn, waarbij je merkt en voelt dat de andere dat ook zijn.

31 mei 2019