Lovina juni 2020


De eerste zes maanden hebben we achter ons liggen. Zes maanden met veel emoties, met veel tegenstellingen, veel onduidelijkheden, waarheden en niet waarheden. Het leven begint weer langzaam op gang te komen.

Toen ik de man midden in de zee op een steen zag zitten moest ik meteen denken aan het beeld “De Denker” van Rodin.

De mensen komen naar het strand. Er wordt gedanst. Het is de tijd van de windvliegers en die gaan dan ook de lucht in. Het zijn meestal zelfgemaakte vliegers. Gusek is er weer regelmatig met zijn gitaar en laat de liederen over het strand dwalen. Mas en haar vrienden zijn er weer. Er wordt gesport, de wandelaars komen voorbij en de fietsers zijn er dagelijks in grote getalen. Er wordt samen gezeten, gelachen en van alles gegeten en gedronken. Het is een grote energie bron van vrolijkheid en positiviteit die dagelijks op het strand van Lovina Beach bij iedereen te ervaren is.

En dit alles gebeurd onder het toeziende oog van Moeder Natuur en de laatste dagen waren werkelijk grandioos wat zij liet zien. Het begon meestal met een wolkenpartij en als de zon langzaam onderging kwamen de kleuren heel langzaam tevoorschijn. Wanneer de zon eenmaal helemaal vertrokken was werd de lucht gekleurd helemaal gekleurd. Als je dan rond keek dan zag je iedereen die er nog was vol bewondering kijken en verzinken in stilte.

Ook al lijken de beelden vaak op elkaar maar nee, voor mij verveeld Lovina Beach nooit en elke dag is er wel weer een andere beleving.

02 juli 2020