Lovina Festival 2019, De Opening


Het Begin
Gister was een dag dat ik eigenlijk niks wilde beginnen als alleen maar wachten op half vier om naar het strand te gaan. Wat boodschappen gedaan, gegeten en wat op bed gelegen. He, he eindelijk het was half vier. De buitenverlichting aangemaakt, Oni zijn eten gegeven, de camera gecontroleerd en naar het strand. Het zou een zeer innerverende dag worden, althans het slotprogramma van deze dag.

De Aankomst
Voordat je bij het strand bent en bij het dolfijnen standbeeld moet je uiteraard eerst door de kleine toegangsweg en dat werd wat moeilijk omdat de tankwagen met water de straat en het hele plein was aan het schoonspuiten. Tja, de Bupati zou komen. Motorscooter geparkeerd en eerst eens begonnen met rond te lopen. De officiële wagen met nummer 1 stond er nog niet en dat betekent dat de Bupati er nog niet is. Hij zou om half vijf komen en om tien voor zeven zou de opening zijn. De tussenliggende tijd zou ingevuld worden met een informeel bezoek aan alle stands. Maar helaas het werd half zeven voordat de Bupati arriveerde. Maar ja elke koning komt pas als al zijn discipelen er al zijn. Voordeel was wel dat meteen met het programma kon worden begonnen.

Het Programma
Door twee dames werd het programma aan elkaar gepraat en uitgelegd in zowel het Indonesisch als in het Engels. Begonnen werd er met een openingsdans die als boodschap meegaf dat iedereen welkom is. Na deze dans werd iedereen verzocht te gaan staan en werd het volkslied ingezet, een volkslied dat sterkte en kracht uitstraalt. Nadat het volkslied zijn laatste klanken uitstootte werd er door een “voorspreker” een gebed ingezet waarna het volledige programma van start kon gaan.

Er werden een aantal dansen opgevoerd. Traditionele in een nieuw jasje gestoken. De “Dolphin Dance” die ging over de dolfijnen en de weg op zoek naar Lovina. Heel erg kunstzinnig in elkaar gezet. De dans die toch wel de meeste indruk op mij gemaakt is de dans die uitgevoerd werd onder de naam “Pelangi Nusantara Dance”. De dans waarin de aap Hanoman zijn verhaal verteld.

Hanoman
Hanoman (dat op verschillende manieren geschreven wordt Hanuman, Hanoeman) is de verwezenlijking van “het alles”. Hij is de trouwe dienaar van Ram-Rama, die een incarnatie van Shiva is. Hanoman is een symbool van fysieke kracht, doorzettingsvermogen, dienstbaarheid en toewijding. Hij belichaamt de goddelijke energie van pure liefde en een onbaatzuchtige dienstbaarheid, die geen grenzen kent en die in ons allemaal aanwezig is. Een mooie boodschap die samengebracht wordt met het hoofdthema van Lovina Festival 2019: “Cultivating The Eternal Peace.” (Het Cultiveren van de Eeuwige Vrede)

Mijn maag begon in opstand te komen en dus ging ik op zoek naar Warung Lemongrass waar ik Leong (de eigenaar) en John zou tegenkomen. Heerlijke nasi goreng gegeten met twee biertjes. Op een afstand hoorde ik de clowns uit Pemaron optreden, dat zou nog wel even duren. Op mijn gemak er naar toe gekuierd en aangekomen wist ik niet wat ik zag. Het hele terrein stond vol, bijna geen doorkomen aan. De lach van iedereen rolde over de hoofden en over het hele terrein. Prachtig hoe men hier van geniet. Na hun optreden werd het een tijdje stil en werden de voorbereidingen voor het avondprogramma in gang gezet.

Het Avondprogramma
Topper zou worden: “Joni Agung & Double T” met in het voorprogramma “Rastaparacetemol Band”. Twee bands die zich volledig hadden toegelegd op Reggae muziek.
Joni Agung & Duoble T treedt al op sinds 1989 en is naar het schijnt de enige echte Reggae band van Bali. Voordat de band zou optreden was er voldoende tijd om nog wat over het terrein te kuieren. En toen….toen werd het tijd om richting podium te gaan. Een stroom van jongeren trok richting podium. Daar aangekomen moest ik even wennen aan wat ik op het podium zag. Geen handjevol maar op zijn minst 20 man security, politie en militair, zij allemaal stonden vooraan links en rechts op het podium. Daar stond papa Henk dan, vooraan bij het hek, tussen alleen maar jongeren in de leeftijd schattend tussen de 17 en 20 jaar. De meiden werden allemaal “zwaar bewaakt” door de vriendjes en dat kon wel eens……

De muziek begon. Een beer van een kerel, zijn rasta haren in één lange vlecht tot net boven de hakken van zijn schoenen. Een stem die denderde over de hoofden van de jongeren. Een cult figuur. Prachtig. Europa de jaren zestig. De eerste noot kwam en daar ging de jeugd hartstikke uit zijn en haar dak. Omhoog de lucht in met één of twee armen omhoog. Ieder lied konden ze mee zingen. Vanaf het begin stond een vaste groep bij mij of ik bij hun en dat zou zijn voordeel krijgen. Opeens zag ik armen en benen bewegen, ver van waar wij stonden vandaan. Vanaf het podium werd geroepen en met vingers gewezen. Gezag op afstand en daarom die zware beveiliging.

De jongen naast mij met het witte petje op en bartender op zijn shirt ging helemaal op in de muziek. Zijn hele lichaam ging op en neer en hij maakte de meest sierlijke bewegingen met zijn armen. Totdat….achter ons een flinke opstoot was (de zoveelste) en dat was net iets te veel voor mij. Ik deed twee stappen naar voren en stond midden in de groep. In zeer harde bewoording: “are you crazy, stop fighting. We are here for the music or go away”. De muziek lag even stil, ze keken mij aan, vouwde hun handen, zoals ze dat bij het bidden doen, staken ze omhoog en zeiden sorry. De muziek begon weer en het gebeurde daarna niet meer. Toen ik me omdraaide kon ik net nog, samen met een meid, onze vriend met het witte petje, opvangen. Het ging helemaal out en dreigde met zijn hoofd tegen de afrastering te vallen. De security zag dat en we kregen meteen flesjes water. De hitte was dan ook met momenten ondragelijk. Tot aan het einde van het concert hebben we hem niet meer uit het oog kunnen laten.

Na afloop weer richting warung Lemongrass waar ik om half twaalf nog een portie nasi goreng naar binnen gewerkt hebben met twee heerlijk koude biertjes.

Het was tijd om naar huis te gaan. Een lange avond, een lang verhaal. Maar ik had het voor geen goud, geld of wat dan ook willen missen.

27 september 2019