Lovina Festival 2019, De Afsluiting


Op een dag als de afsluiting van het Lovina Festival zijn er altijd heel veel activiteiten en officiële gedeelten. Dat maakt het soms moeilijk om een keuze te maken wat ik wil zien en naderhand een selectie van het aantal foto’s.

Sampi Gerumbunga
De dag begon met de “Sampi Gerumbungan Parade” oftewel de Bull Race op het voetbalveld van Kaliasem. Het is een eeuwen oude traditie en symboliseert een gevoel van vechtlust en cultuur. Het laat ons ook zien het belang van de rol van koeien in het leven op Bali. Het was er weer eens druk, veel officiële genodigde waren aanwezig en langs de kant stonden weer wat kleine warungs. Ook de dames van Yakult waren, zoals bij alle activiteiten, aanwezig. Het deelnemen aan deze activiteit is een hele serieuze zaak maar soms zijn er bulls die gewoon met een ander koppel wat willen buurten en naar elkaar toe lopen. Of een koppel dat zag iemand tussen de officiële zitten en dacht: “kom ik ga even gedag zeggen”. En dan heb je natuurlijk nog de koppels die zeggen tegen baas: “nou baas ik heb vanmorgen al hard gewerkt, nu even rustig aan he. Loop jij maar lekker”.

Het was bloedheet en nergens iets van schaduw, dus op tijd weer richting huis om me te verzorgen, batterijen op te laden en Oni te eten geven. Veel tijd had ik niet want ik wilde per se de Bupati van Buleleng Putu Agus Suradnyana ontmoeten. Ik heb een boekje geschreven over Lovina en het Lovina Festival. Samen met mijn Franse vrouwelijke kennis Danielle hebben we dat vertaald naar het Engels toe. Dat wilde ik hem geven wat ook gelukt was.
Op het strand aangekomen was de drumband flink aan het oefenen, de danseressen en muzikanten druk in de weer met het maken van selfies. De erewacht stond ook al klaar om de Bupati te ontvangen en toen hij eenmaal gearriveerd was kon het officiële programma beginnen.

Gestart werd met het weer terug geven aan de zee van de jonge schildpadjes. Daar was geen doorkomen aan, ik denk wel een kleien honderd mensen die er om heen stonden. Dus had ik me maar een goed plaatsje uitgezocht om de rest van het programma te kunnen volgen. De opening op het podium was de Drumband van Kaliasem. Fantastisch wat die daar voor een voorstelling neerzetten. De kleding was prachtig en ook hun achtergrond achter het verhaal. In het kort het verhaal van Indonesië en de kracht van Indonesië. Daarna kwam een groep jongeren die een prachtig toneelstukje opvoerder en wat een klein beetje een parodie was op de modeshow. Het leuk en mooi in elkaar gezet.

Na hun optreden werd het volkslied ingezet en kort daarop volgde het gebed. Daarop volgde een aantal officiële toespraken met tussendoor een optreden van Candra Mustika Dance uitgevoerd door Sanggar Seni Suara Mustika. Een prachtige dans. Er werden nog prijzen uitgereikt aan deelnemers die mee gedaan hadden aan speciale wedstrijden en het Lovina Festival werd afgesloten met het geluid van de gong.

Maxel Band
De band Balawan Maxel Band en Fres Color Band sloten de avond af. Bij de Maxel Band mocht ik op het podium om de foto’s te maken. Vandaaruit kon ik goed zien wie er allemaal was en warempel daar stond de Bupati. Een zwaai was voldoende en na een halfuurtje op het podium rond gehupt te hebben, richting Bupati gelopen. Elkaar begroet en gepraat over de muziek. We hebben schijnbaar dezelfde leeftijd en dezelfde interesse voor de muziek. De Maxel Band speelde nummers van ACDC en Deep Purple. Allemaal rock klassiekers. Heerlijk die muziek. En zoals de Bupati zei: ‘we zijn dan misschien wel oud, maar voelen ons toch nog als 18”.

Het was een prachtig Festival, iedere avond een programma dat op iedereen was afgestemd. De jeugd, de ouderen, de cultuur en traditie en het hedendaagse. Het kwam allemaal voorbij. Ik heb weer genoten en ik weet zeker velen met mij. Mensen kwamen naar het Festival en ontmoeten elkaar, soms hadden ze elkaar al lang niet meer gezien. Volgend jaar is een jubileum jaar: het 25ste Lovina Festival.

Het Lovina Festival brengt mens en cultuur bij elkaar en dat maakt dit Festival zo bijzonder.

30 september 2019