Lovina en Maart 2019


In Nederland hebben we het gezegde: Maart roert zijn staart en dat was deze maand goed te merken, voelen en te zien. Het is de vijfentwintigste dat in maart vandaag en de maand is bijna voorbij. De derde maand van het jaar. Ook daar mag men wel eens bij stil staan, hoe snel alles gaat en hoe betrekkelijk alles is wat er voorbij komt aan informatie.

Maar één ding is niet betrekkelijk en dat is Moeder Natuur. Zij heeft ons deze maand prachtige dingen laten zien. Zij heeft laten zien dat zij bepaald en niet de mensheid met zijn betrekkelijke informatie. Zij heeft in alle pracht laten zien hoe mooi een zonsondergang kan en mag zijn. Hoe prachtig de wolkenformaties waren. Wolken die als een aambeeld boven de horizon hangen en roepen: “kom maar op mensheid, ik hang hier en ga straks op in het geheel”. Twee wolken die naast elkaar hangen en heel langzaam in elkaar overgaan en één eenheid gaan vormen.

De wolken die een aantal dagen vroegtijdig het licht hebben uitgemaakt zorgde voor een immense duisternis. Daar kwam het dan aangerold en verlichtte het universum Zoals op de dag en nacht van Nyepi ging het te keer. Het stopte eventjes en dan kwam het in alle hevigheid weer terug. Indra de leider van de stormgoden Maruts trok een aantal dagen en voornamelijk nachten over Bali heen en richtte schade aan. In de ochtend werd het dan werkelijkheid dat op een aantal plaatsen huizen getroffen waren door zijn bliksem en volledig uitgebrand. De rivieren bij mij in de buurt traden op een aantal plaatsen buiten hun oevers.

De zee die af en toe weer zijn tanden liet zien en beukte tegen het eiland. Ze rolt zich schuimkoppend uit en trekt zich weer terug. De boten liggen gelukkig allemaal op de kust zodat ze die niet kan meenemen. Vandaag was de zee rustig en vlak. Ze was grijs, de lucht was grijs en beide gingen in elkaar over en lieten ons zien dat Zij samen een team vormen.

Op een zekere namiddag waren er een aantal judoka’s op het strand aanwezig. De jongens heb ik niet in actie gezien maar de dames wel. Ik zag ze naar de zandplaat lopen en dacht yep dat gaat mooi worden. Hun mooie bewegingen. Hun bevlogenheid die ze uitstraalde en hun kracht die ze lieten zien, met op de achtergrond de sierlijkheid van de golven. Het vormde in mijn beleving één geheel met elkaar. Het sloot op elkaar aan. Prachtig om te zien en ook om te voelen wat een dergelijk beeld kan doen met iemand.

Het was tot nu toe een maand met grote verschillen in de natuur. In de volksmond zeggen we dan dat het onvoorspelbaar en alles van slag is. Of is de natuur met een grote transformatie bezig en gaan wij als mensheid daar in mee, waarbij wij net als de natuur fysiek en emotioneel aan het veranderen zijn?

25 maart 2019