Lovina eerste helft december


De helft van de laatste maand zit er al weer op. We gang langzaam en toch ook weer snel naar het einde van 2018. Een jaar dat voor velen het leven helemaal overhoop heeft gegooid, door ziekte, plannen die anders uitpakte, verwoesting van het landschap, een huis dat er op eens niet meer was. Lichtjes die over gingen en lichtjes die kwamen. Het was ook het jaar van uitdagingen. Het jaar van wederopbouw.

De laatste tijd is het heel erg rustig op het strand van Lovina Beach. De toeristen zijn er bijna niet en op sommigen dagen zijn er wel wat mensen van de plaatselijke bevolking of komen uit Java. Maar er zijn toch wel altijd leuke en mooie momenten om naar te kijken en vast te leggen.

De twee dienders die druk bezig waren selfies te maken en het leuk vonden dat ik ze voor eeuwig wilde vastleggen. Het jongetje kwam op mij afgelopen, gaf mij een hand en kuste die en bracht zijn hand vervolgens naar zijn voorhoofd. Ik voer hem: “Apa Kabar”, “Baik” zei hij kwam naast mij zitten en vroeg mij hetzelfde. Hij keek vol bewondering naar mijn camera. “Anda mau foto” “Iya” zei hij en hij ging er prachtig voor zitten. Dit zijn mijn momenten van geluk, hier wordt ik ontzettend blij van.

De meiden die dicht bij de golven staan en alleen maar bezig zijn selfies te maken en ook zo het groepje dat er aan kwam samen met een fotograaf om selfies te maken. Ana die vaak op het strand is met haar zoontje en altijd grappen en grollen maakt. De man met de helm op. Hij kwam naast mij staan en liet mij zijn telefoon zien. Ah daar was contact met een dame. “Hello Ibu, apa kabar” het was zijn broer, maar het was heel duidelijk iemand van het vrouwelijke geslacht. Hij ging weer weg en liep naar de twee kinderen in de zee. Hun moeder kwam aangelopen, sprak met de man en beide gingen uit elkaar. Schijnbaar wilde de moeder niet dat de man dit deed.

De lucht was met dagen een waar wonder. Je denkt dat er niets komt, maar je moet wachten en wachten. Het is altijd mooi.

18 december 2018