Lovina Beach en de viermaster, mei 2018


Het strand van Lovina Beach met zijn prachtige dolfijnen beeld, blijft mij ieder dag opnieuw verbazen. De afgelopen dagen heb ik met verwondering en ook wel enigszins met verbazing gekeken naar het aantal mensen dat naar het strand komt. Soms zijn het wel vijf tot zes bussen met mensen van Java die een toer door Bali maken. Of studenten die een studiereis maken. Maar de laatste drie dagen was toch wel speciaal. Iedereen was druk in de weer met de voorbereidingen voor Galungan. Toch vond men de weg naar het strand om even uit te blazen en de boel de boel te laten.

Vandaag was wel heel speciaal. Het is Galungan en normaal gaan de mensen de dag na Galungan “Jalan-Jalan”. Oftewel bij familie op bezoek, winkelen of naar het strand waar dan meestal kraampjes staan opgesteld.

Maar vandaag kwam iedereen naar de prachtige viermaster die voor de kust lag. Van alle kanten kwamen de mensen toegestroomd, toeristen en lokaal. Alles zat gebroederlijk naast elkaar te kijken naar de viermaster en de zon die haar licht over de viermaster deed stralen. De viermaster stak af tegen de rode hemel als een prachtig silhouet. De zon kleurde de zee rood. Wat een majestueus gezicht.

Langs de kant speelde de kinderen, de man met de noten kwam, de man met zijn geschilderde doeken. Ze waren er allemaal, die er elke dag zijn om hun spulletjes te verkopen. Niet opdringerig, maar gewoon netjes en als iemand niks wilde dan was het ook goed.

De dames die druk bezig waren met het maken van selfies. De heren die hun stoeltjes hadden meegenomen, de moeder waarvan het kind zegt: “kijk mamma, daar komt papa”. En zo heeft iedereen zijn eigen verhaal. Achter de glimlach zit misschien een heel bijzonder verhaal, iets wat ik nooit zal weten. De beelden spreken voor zichzelf.

Naast mij stond een grote groep. Er lagen twee rubber boten in het water. De grote groep, een samenstelling van verschillende nationaliteiten, behoorde bij de vier master. Met verbazing heb ik gekeken hoe deze groep naar de viermaster werden gebracht. De rubberboten moesten vier keer op en neer. Ik schat ongeveer een honderd mensen die bij de viermaster hoorde.

Het was vandaag speciaal, het was mooi. Het was mooi om te zien hoe groepen mensen die bij elkaar hoorde, plezier hadden, die genoten van het moment. Net als ik.

30 mei 2018