Laura


Na een tijdje geen couchsurfers meer geaccepteerd te hebben was het weer eens tijd voor een draai te geven aan de omstandigheden. Maar het zou wel een klein beetje voeten in de aarde krijgen voordat de beslissing gevallen was.

Laura 27 jaar en al een tijdje op Bali. Ze start aanstaande maandag in Sanur een Internationale opleiding tot masseuse. Voor die tijd wilde ze graag een beetje het Noorden bezoeken, alleen ze durfde geen motorscooter te rijden. Ze wilde maar 1 overnachting en dat werden er dus twee. Vrijdag en zaterdag. Het zouden twee gevulde dagen worden. Voordat Laura naar mij zou komen deed ze eerst Ubud bezoeken en aansluitend Amed. Vanuit Amed werd er driftig gezocht naar een Ojek. Maar het schijnt dat Ojek in Amed verboden is. Na wat zoekwerk had ze uiteindelijk een chauffeur gevonden die op vrijdag in Lovina moest zijn en ze kon dus voor een flink gereduceerde prijs mee naar Lovina. Zoals altijd weten de chauffeurs mijn huis niet te vinden. Ik zat net lekker te lunchen, gemengde groente, gebakken aardappeltjes en een stukje kip filet, kreeg ik een berichtje dat Laura bij bij Melka Hotel stond. Snel gegeten en haar opgehaald.

Na kennis gemaakt te hebben en heel spontaan begroet te zijn door Oni werd tijdens een kopje koffie de planning bepaald. Nou ja twee dingen en de rest zou aan het toeval overgelaten worden.

Als eerste hebben we een bezoek gebracht aan het boeddhistische klooster Vihara in Banjar. Oeps er was sinds twee maanden wel weer wat veranderd. Er wordt flink gerenoveerd en dat is ook wel mooi, alhoewel ik sommigen nieuwe dingen soms te vindt, maar goed. Voorheen kon je zo naar binnen lopen, maar nu is een sarong verplicht en je moet entree betalen, 20.000 rp per persoon. Voorheen was dat gewoon een donatie. Ja tijden veranderen. Ook de ruimtes om te verblijven voor een wekelijkse meditatie zijn behoorlijk ingekrompen. Het blijft een prachtige locatie om een korte of lange meditatie te doen.

Vanuit Vihara was het een korte weg om naar Hot Spring te gaan. Even lekker zwemmen, nee niet afkoelen daar is het water te warm voor. De entree hier bedraagt nog steeds 20.000 rp per persoon, parkeren auto is 5.000 rp en motorscooter is 2.000 rp. Toen we aankwamen was het bad leeg. Zalig, helemaal voor ons alleen. Maar dat was maar tijdelijk. Alsof alle andere toeristen het wisten dat wij daar waren en in nog geen 10 minuten zwommen ze allemaal in het rond.

Na ongeveer drie kwartier te hebben gerelaxt en een heerlijk ijs gegeten te hebben zijn we richting Singaraja gereden. Motorscooter geparkeerd en de dagelijkse lokale markt bezocht, wat toch altijd bijzonder blijft. Ik vind de geuren van de kruiden zo heerlijk. Als al die maanden zo naast elkaar staan en dan die verscheidenheid aan kleuren. Prachtig. Het was er druk met het maken van spullen voor een ceremonie. Ik wist toen nog niet welke. Na een uurtje rond gelopen te hebben, liepen we richting motorscooter en kwamen we een hele grote groep jongeren tegen die op het grote kruispunt een ceremonie hielden. Geweldig hoe dat dan gaat, geen auto, geen motorscooter toert of is ongeduldig. Het gaat allemaal uit een hele rustige natuurlijkheid. De Ceremonie was oor Saraswati bedoeld. Op weg naar de motorscooter kwam de vraag en wat nu? Meteen Ketut Budi gebeld of hij in zijn dorp Gambuh was. Yep, dat was hij en wij op weg vanuit Singaraja naar Gambuh.

Terwijl ik dit schrijf luister ik naar muziek van Moya Brennan, mooie muziek. Alleen de combinatie van deze muziek en de gedachten aan Gambuh maakt mij verdrietig en ook weer op een bepaalde manier blij en gelukkig. Ik kijk dan naar de foto’s en zie weer opnieuw de diepe armoede, maar ik zie ook de bruiloft, de varkens aan het spit voor de ceremonie, de samenhorigheid om een huis te bouwen, de blijheid, de vrolijkheid. Ik zie de schoonheid onder de rimpels vandaan komen. Ik zie dat de waterfilters werken, dat men daar enorm blij mee is. Wat kan het leven soms gecompliceerd, verdrietig en ook zo mooi zijn. We zijn gebleven totdat het donker werd en toen teruggereden naar Lovina om ons avond eten te nuttigen.

De tweede dag zijn we gestart met een eenvoudig ontbijt. Laura wilde graag snorkelen en de meest geschikte plek in de buurt is daarvoor Pemuteran. Dus op weg naar Pemuteran. Voordat er gesnorkeld zou worden hebben we de Melanting Tempel bezocht. Persoonlijk vindt ik dit één van de mooiste tempels op Bali. Je hoeft er geen entree te betalen, alleen maar een donatie. De sarong wordt je persoonlijk omgedaan. Het was er druk. De verjaardag van Saraswati, de god van de kennis. Volgens de Balinese kalender was het mijn verjaardag. Dus een beetje feest. De tempel hadden we helemaal tot boven bezocht. Ik had van te voren druiven gekocht. Er zouden beslist apen zijn en dan is het altijd leuk om ze wat te geven. Deze aap was heel apart, telkens als ik wat dichterbij wilde komen om een foto te maken verstopte hij zich. Van hieruit zijn we naar het strand van Pemuteran gereden waar Laura ongeveer een drie kwartier heeft gesnorkeld.

Na Pemuteran stonden er nog twee onderdelen op het programma: de Git-Git waterval en uiteraard Lovina Beach. Bij Git-Git was het enorm druk toen we aankwamen. Er was een Engelse filmploeg die een avonturenfilm over Bali aan het maken was. De zoveelste. Maar naar een minuutje of tien werd het rustiger. Konden we wat foto’s maken. Vanuit de Git-Git naar huis getuft, gedoucht, bakkie leut en op naar Lovina Beach, waarna we de avond hebben afgesloten met avondeten bij warung Apple.

Het waren weer twee mooie dagen en weer mooie gesprekken gehad.

14 oktober 2018