Kerstavond Lovina Beach


Wat later dan gebruikelijk naar het strand. Het was nog niet echt druk. Joop en Gerda zaten bij Santhi Bar. Even een babbeltje gemaakt en toen het strand op. De lucht was aardig in een blauwe tint. Maar dat zou langzaam gaan veranderen.

Het werd langzaam druk en er waren veel ouders met hun kinderen. Het aanknopen van de gesprekken ging ontzettend gemakkelijk en ze kwamen tot stand door een gezamenlijke interesse voor elkaar. Er waren maar heel weinig toeristen. Ik denk dat de verwachting, dat er toeristen zouden komen, niet is uitgekomen. Een flinke tegenvaller als dat zo is.

Rechts van ons zat het dagelijkse groepje met de gitaar en maakte muziek en goed. De jongen met de zonnebril op heeft echt een goede stem en zijn Engels is perfect. Als ze hun eigen muziek ( niet westers ) zingen, dan gaan ze helemaal uit hun dak. Ik maak bijna ieder dag foto’s van hun, zet ze thuis op mijn telefoon en de dag erna via Bluetooth op hun telefoon.

We waren met een aantal mensen zo diep in een gesprek dat we niet in de gaten hadden wat de zon achter ons aan het doen was. Opeens kwamen er van alle kanten mensen aangelopen met camera’s en telefoons. Ik draaide me om en keek vol in een vuurbol die heel langzaam achter de grote wolk vandaan kwam. Hij bleef daar enige tijd hangen, verlichte het hele strand en met de muziek van de jongens op de achtergrond zorgde dit tafereel voor een hele bijzondere sfeer. Een sfeer die iedereen voelde. Iedereen stond vol ontzag, gezamenlijk en in stilte naar die vuurbal te kijken. Langzaam zakte hij achter de bergen weg en of het zo afgesproken was, de muziek van de jongens nam in snelheid alleen maar toe.

Voor mij was dit de eerste keer dat Moeder Natuur zo de zon bij Lovina Beach aan ons liet zien. Het was een ongrijpbaar moment dat in stilte werd waargenomen en waar ik van genoten heb.

24 december 2019