Het zit erop…..


We laten weer een jaar achter ons. Een jaar waar ontzettend veel is gebeurd en heeft plaats gevonden. Een jaar waarin Moeder Natuur ons weer heel veel heeft laten zien dat zij de regels bepaald en niet de mensheid. Maar ook een jaar waarin heel veel mooie momenten waren. Momenten waar we konden genieten van ons samenzijn, het ontmoeten van nieuwe mensen en het ontdekken van nieuwe plaatsen en plekken, nieuwe culturen. Het is gelukkig niet alleen maar kommer en kwel wat FB ons wil laten geloven.

Vanaf twintig december waren er dagen dat het enorm druk was op het strand van Lovina Beach. Maar als het geregend had dan was het strand leeg. Het zand was glad gestreken, nergens zag je iemand zitten of lopen en toch één voor één of in groepjes kwamen ze langzaam richting strand om er weer te zijn.

De laatste dagen waren er leuke, mooie, ontroerende en grappige momenten. Onze gitarist met zijn vrienden is er bijna iedere dag. De groep wordt steeds groter. Nee, van deze jongens heb je totaal geen overlast. Het is toch mooi dat dit mogelijk is, dat de vrolijkheid wordt overgebracht en er is één ding dat muziek echt doet en dat is verbinden en dat zie je dan ook.

De meiden die regelmatig op het strand hun balspel doen en daar de grootste lol bij hebben. Een hele bus afkomstig van Java waarvan de mannen waterpolo in de zee gaan spelen. De groep jongeren die selfies en video’s aan het maken waren en op bepaalde momenten was er weer eentje de klos, dan werd die beet gepakt en mocht gaan zwemmen in de zee. Lol dat ze allemaal hadden, ook degene die mocht gaan zwemmen.

Een hele grote groep uit Sumatra en niet met een bus. Nee ze waren allemaal met hun privé auto’s gekomen. Ze zouden twee dagen in Lovina blijven en dan weer terug. Ze wilde allemaal even op de foto met de gitaar en de kleintjes met hun ijsjes.

De groep meiden die onder leiding van, laten we het noemen, hun juffrouw, op het strand met spellen bezig waren. Iets wat de laatste tijd vaker voorkomt. Kijk naar hun gezichten en zie het plezier dat er vanaf straalt. Ze moesten een diep gat graven vlak bij het water. Dikke pret hadden de meiden, want telkens kwam het water en weg was het gat.

Ik was op het strand de mensen tegengekomen die ik ontmoet had bij de Melanting Waterval in Munduk. We raakte aan de praat, liepen samen een stuk over het strand en namen weer afscheid, maar niet voor lang. Toen ik bij Warung Ayu zat te eten kwamen ze aangelopen en vervolgens hebben we samen gegeten en leuk gekletst. Ze heten Tom en Millie en ik weetbinmiddels ook de juiste lengte van Tom…ha ha iets minder dan 2.20 meter.

Mas heeft er een dikke vriendin bij. Overal waar Mas is, is het hondje. De momenten dat Mas op het strand is en er zijn kinderen in de buurt, vooral nu ze ook nog het hondje heeft, zijn zo speciaal. Zij hoeft er niks voor te doen. De kinderen komen vanzelf naar haar toe, ze kijken naar elkaar, Mas die zegt iets en dan is het net alsof ze elkaar al jaren kennen. Gespeeld wordt dan met de dingen die rondom hun aanwezig zijn. ik vind dat zo bijzonder en het ontroerd mij telkens opnieuw.

Gistermiddag begon het te regen en met pozen flink. De hele middag kwam de regen naar beneden en precies op tijd rond de klok van zeven uur stopte. De overgang van 2019 naar 2020 kon dus op het strand gewoon doorgaan. Het was weer een ouderwetse drukte, maar dit jaar waren er meer toeristen aanwezig. Het vuurwerk begon al rond elf uur maar had zijn hoogtepunt toch om twaalf uur.

Het jaar 202 met een hele nieuwe uitdaging.

01 januari 2020