Het strand is weer open….


Toen het strand was afgesloten wilde ik toch naar het strand toe. Ik had en heb dat gewoon nodig. Mijn rustpunt. Er was een heel stuk dat niet afgesloten was en ook niet afgesloten zou worden. Daar kon ik dan naar toe gaan en velen met mij. Je gaat dat “nieuwe” stuk strand een paar keer op en neer lopen en bekijkt het nieuwe dat je tegenkomt. Een ontzettend lange muur met allemaal versieringen. Wat mij daarbij het meeste opviel waren de beelden die met hun handen voor hun gezicht richting de oceaan zitten. En omdat mij dat dan boeit zoek ik dit op wat daar de betekenis van is.

Deze houding van deze mannen is de Yogiman oftewel de “Weeping Buddha”. Boeddha die huilt om het leed van de wereld. Het stelt een in zichzelf gekeerde en mediterende man voor. De Yogiman is in zijn hart gelukkig en heeft vrede met zichzelf gevonden. Als je goed naar de linkerkant kijkt dan zie je daar de vorm van een foetus, wat staat voor leven en kracht. De Yogiman is het symbool dat het leven in een cirkel verloopt en er dus geen begin en geen einde is. Het verhaal gaat dat wanneer hij met zijn rug naar de hoofdingang zit, hij het kwaad buiten de deur houdt en als je over zijn rug wrijft worden je zorgen weggenomen en groeit je zelfvertrouwen.

De vaste gitarist Gusdek was er ook een paar keer en dat maakte het dan weer een heel sfeervoller. De vissers waren er iedere dag en soms in grote getallen. Het werd vaak voor eigen consumptie gebruikt en wat ik hoorde was dat men de vis ook vaak ruilde tegen andere voedingsmiddelen. Sommigen dagen was Moeder Natuur in al haar pracht en praal aanwezig. Dan was het dubbel genieten, de muziek, de mensen, onze laatste hippie en dan die heerlijke zonsondergang.

Als de zon helemaal onder was dan was er nog geen behoefte om naar huis te gaan en overal is wel een gaatje voor waar je dan een biertje kunt doen. Dan is het heerlijk nagenieten en wat kletsen met de andere.

De maand mei was een maand vol met tegenstellingen, vol met emoties en emoties die vaak tegenstrijdig waren, emoties die vaak helemaal niet bij mij hoorde en dan was er een vriendin die dat merkte aan mijn Facebook. Dan kreeg ik een berichtje waarmee ik weer bij me zelf kon komen. Ik heb veel armoede gezien in deze maand, mensen die honger hebben, geen geld voor medicatie, nauwelijks of zelfs helemaal geen dak boven hun hoofd, een matras flinterdun en helemaal versleten, geen schoon drinkwater. Maar ik heb ook heel veel mooie andere dingen gezien, die lach, die tevredenheid, die onbreekbaarheid, het opveren, het delen van het beetje dat ze hadden. Daar waren geen mondmaskers, daar was geen afstand en wat was ik daar blij om. ik kon gewoon naast de mensen zitten, een hand en een knuffel geven. Handelingen die zo onwijs belangrijk zijn voor ons mensen, die de warmte, geborgenheid en vertrouwen weergeven. Voor mij en de mensen die ik deed ontmoeten was dit enorm belangrijk.

Sinds zeker twee weken is het strand weer officieel open en zijn de afzettingen weggehaald. Heel langzaam kwamen de mensen weer terug naar Lovina Beach. Verschillende warungs in de omtrek gingen weer open, wel maar tot 18.00 uur. Maar vanaf vandaag is de berichtgeving dat alles weer bij het oude is. Ik heb even rond gereden en blijkt dat verschillende hotels weer open zijn, restaurants en warungs rond Lovina Beach open zijn, Santhi Bar, See Breeze, Binaria, Warung Ayu, Mu. Op 5 juni wordt er zelfs een nieuw restaurant geopend met de naam Billy’s.

Vanavond is er in No Name eindelijk weer live muziek gespeeld door Gana en zijn band. Daar ga ik dus samen met een Singaraja Bier heerlijk van genieten.

01 juni 2020