Het Dilemma……


Twee dagen op pad geweest samen met Pemangku. We hadden een splitsing gemaakt; een gedeelte hoog in de bergen en in een kleine Desa waar mensen bij elkaar wonen.

De bergen weer in, een weg in het begin mooie asfalt en dan weer die beruchte lappendeken van beton en asfalt, niet mooi gelijk maar te hoog of te laag. Links en rechts een smalle betonstrook met daar tussenin wat gras. We parkeerde onze motorscooters bij het eerste huis, maar op dat moment was er nog niemand. Te voet verder. Stijl omlaag. Daar stonden twee huisjes. Mijn god wat een uitzicht, wat een stilte. Ondanks het probleem om er te komen zou ik hier wel willen wonen. De twee huisjes worden bewoond door 8 personen. De huisjes zijn “gemetseld” van rode bakstenen. Maar er is geen cement met zand gebruikt maar gewoon leem. Dat kan betekenen dat deze huisjes meer dan 100 jaar oud zijn. ook de vloer bestaat uit bakstenen. Het jongetje op de foto komt uit een gezin met 13 kinderen, zijn ouders kunnen hem door zijn autisme niet verzorgen. Daarom is hij nu hier bij zijn oom.

Vandaaruit zijn we naar een echtpaar gegaan met 2 kinderen. Kijk goed naar de foto’s. De eerste foto is hun huis. In dat huisje, met 1 ruimte slapen ze dus met vier personen. Wonen doen ze buiten. In de twee mandjes zat het resterende eten voor die dag. Chili en een paar korrels rijst. Ze had nog een beetje rijst maar ze durfde dat vandaag niet te komen anders hadden ze helemaal niks meer. De foto met de groet plant, de knollen die daar aan zitten worden gemengd met de rijst. De stengels worden gestript, gekookt en voorzien van veel chili, want zonder chili is dit schijnbaar niet te eten. Deze heerlijke gerechten komen uit de Indonesische keuken. Ja ik ben verdrietig wanneer ik dit schrijf en alles weer voorbij zie komen.

Vanuit dit echtpaar zijn we naar een jong echtpaar gelopen die samen wonen met hun oma. De jongeman werkt in de kruidnagel. De ladder die op de grond ligt gebruikt hij bij het plukken. Het zijn namelijk hoge bomen en iedereen weet hoe klein een kruidnagel is. Het seizoen is voorbij en normaal zou hij in de bouw gaan werken, maar daar is geen werk meer.

De oma die op het bed ligt heeft enorme last van Vertigo. Er is geen mogelijkheid voor een dokter, medicijnen of wat dan ook. Hij werkt in de recycling. Dat wil zeggen dat hij de hel dag rond rijdt en plastic verzamelt. Daarnaast verkoopt hij Kelapa voor 5.000 roepia per stuk. Een dag later zijn Pemangku en ik terug gegaan om medicijnen te brengen. Vandaag, zaterdag, hoorde we dat ze zich al beter voelde.

Wanneer je dan in de kleine gemeenschappen terecht komt, op advies van de Kepala Dusun, dan ga je meestal voor 1 of 2 gezinnen. Dan loop je door de kleine gang en kijkt rond en dan weet je al genoeg. Je moet dan beslissen of je alleen dat ene gezin iets geeft. Nee, dat is ons niet 1 keer gelukt. We konden de buren niet overslaan waar de situatie net zo nijpend is. Maar  het was daar ook lachen. Nenek kwam aangelopen en zag die lange Belanda man. Ze ging op het bankje zitten en ik naast haar. Ze schoof wat op. “Saya takut”. Heeft ze misschien wel tien keer gezegd. Maar ze kletste ons de oren van het hoofd en had alleen maar pret oogjes. Een mooi moment.

We waren ook terug geweest naar het echtpaar met de vijf dochters. De vader was nu thuis. Zijn drie dagen werken zaten er voor drie dagen op. Dan, mocht hij weer drie dagen gaan werken. Dit is iets wat we bijna overal hoorde, dat men in ploegen ging werken waardoor iedereen toch iets aan inkomen had. De vader van de vijf meiden verteld ons dat hij 80.000 roepia kreeg voor drie dagen werken.

Naast een grote begraafplaats gaat een steile weg naar beneden. Daar wonen links en rechts van het pad 11 gezinnen. Die hebben we allemaal bezocht. De mensen hier gaan nooit vaak van hun erf af. Er woonde een moeder met 4 kinderen. Haar man was pas overleden. Haar enige inkomsten zijn het verkopen van spulletjes (bloemen) die gebruikt worden bij een ceremonie. Ze gaat dan heel vroeg op pad en moet helaas de kinderen de hele dag alleen laten. Ik was de keuken in gegaan, nadat ik het aan de oudste dochter had gevraagd, op zoek naar voedsel. Wat ik vond waren 10 stukjes chili, voor de rest was er niks behalve brak water.

Vandaag was de dag dat we vierenveertig pakketten mochten uitdelen. Ik weet niet of ik iedereen genoemd heb, maar buiten de mensen die ik laatst genoemd heb zijn daar bijgekomen: Fons Bus, Berta Berkhoff, Margret en Robert de La Croix, Bianche Siahaya en een bekende anonieme geefster. Iedereen weer hartstikke bedankt.

Hoe nu verder, daar gaan Pemangku en ik eens samen over nadenken. We hebben veel achtergrond informatie waarvan ik vind dat dit niet de plaats is en ook niet aan mij om dit te ventileren.

Het waren drie bewogen dagen. We hebben ongeveer 320 pakketten mogen uitdelen waarvoor we iedereen van harte voor bedanken.

02 mei 2020