De surfplaats Hu’u


Zes uur in de ochtend. De wekker gaat. Eruit gesprongen als een jonge hond. Douchen, koffie, pulsa (bel te goed) kopen en op weg richting Dompu. Uiteindelijk kwam ik terecht in de surfplaats Hu’u. Maar dat zou niet zo eenvoudig worden.

De weg er naar toe was redelijk te noemen. Maar op plaatsen echt dikke bagger. Het waren geen kleine gaatjes meer. Het was op plaatsen gewoon een maanlandschap. Het was van links naar rechts. Asfalt zo breed als de band van de motor. Daar waar de bomen hun schaduw over het wegdek neerlegde was het helemaal uitkijken. Je zag dan de gaten gewoon niet. Achter een bocht lag weer zo een gat op de loer. Op sommigen stukken kon ik lekker gas geven om de schade wat in te halen….totdat…..ik reed zoveel mogelijk tegen de witte lijn in het midden aan. Daar ben je het veiligst voor de banden vreters……maar het was wel of het wegdek opeens zei: “zo jou wil eens lekker hebben” en beng daar stond ik geparkeerd in een gat. Met moeite kon ik de motor in bedwang houden. Een flink gat en geen lucht meer. Dan maar lopen. Zag wat mensen bezig met rijst verwerken. Wat over en weer met handen en voeten en bahasa indonesia werd mijn motor op een auto geladen en naar de bengkel (reparatieplaats). Band vernieuwd en weer verder.

De weg ging door kleine en iets grote dorpen. Langs velden waar de rijst of de mais geoogst werd. Het meeste in aantal waren de maïsvelden. Vlak en tegen de bergen op zag je op veel plaatsen de maïsvelden.

Ik had wel duizend foto’s kunnen maken. Wat een landschap. Wat een ruigheid. Wat een eerlijkheid. Hier gaat de natuur nog zijn gang. De mens probeert wel, maar dat kost veel moeite. De weg zo slecht als die op plaatsen ook is, geeft je daar heel veel voor terug.
Je komt aanrijden, gaat omhoog, kijkt rond en het is alsof je bedwelmd wordt. Iedereen kent dat gevoel wel. Je zit ergens en opeens kijk je iemand aan en je krijgt een gevoel in je buik….vlinders…muziek…alsof een heel orkest een symfonie op je los laat. Het liet mij de hele weg niet meer los. Het is verliefd worden.

Eenmaal door Dompu heen was het nog een uur dat vlot verliep. De homestay is een echte familie homestay. De koffie is er goed. De kippensoep was lekker en nu de tuna heerlijk. Het gaat dus goed komen. Nee ik heb geen plannen voor morgen.

30 april 2018