Gianyar – Ubud – Nusa Dua


Gister thuisgekomen van een paar mooie dagen in de omgeving Pejeng Kanging desa Cemadik in Gianyar. Jacqueline en Aad hadden mij uitgenodigd. Op dinsdag, na al mijn dagelijkse bezigheden, richting Gianyar vertrokken. Ik had een point van Aad gekregen en ja hoor GPS Truus wist helemaal niet wat dat was. Ze stuurde me op het laatste stuk van straatje naar straatje…..ha ha ha, en dat is dan alleen maar genieten. Daar aangekomen werd ik hartelijk begroet en maakte kennis met Chris, de broer van Aad, die op vakantie is. S’avonds in de warung een heerlijke sparerib gegeten.

Terwijl Aad de dag erna bezig was met het voorbereiden van zijn beroemde pizza’s, (de foto’s van de pizza’s heeft Gipsy Ayu gemaakt) heeft Jacqueline ons rondgetoerd. Zo hadden we een bezoek gebracht aan Made. Een kunstenaar pur sang. Uit het hout van de jackfruit oftewel de Nangka boom, maakt hij gigantisch grote beelden die overal ter wereld terug te vinden zijn. De Nangka boom kan wel tot 30 meter hoog worden. Na een gezellige avond en heerlijke pizza’s, vooral de kaaspizza was zalig, zijn we dag erna samen met Aad en Chris gaan toeren.

We hebben de meditatieplaats Goa Garba bezocht. De meditatieplaats is gebouwd in de twaalfde eeuw en zou de meditatieplaats zijn van Kebo Iwa. Dit was een Balinese hindoe-militaire leider. Hij kwam hier om te mediteren om de macht te verwerven van het koninkrijk Bedahulu. Wat hem ook gelukt was. Omdat ik helaas geen sarong bij me had kon ik de meditatieplaats niet betreden.

Vandaaruit waren we naar een dam gereden met een originele en waarschijnlijk nog in gebruik zijnde wasplaats en toen richting het masker museum.

Het Setia Darma House of Mask and Puppets is een particulieren verzameling van de kunstenaar Agustinus Prayitno. Er bevinden zich ongeveer 1.300 maskers en meer dan 5.700 poppen uit de heel Indonesië, maar ook uit Afrika, China, Latijns-Amerika en Europa. De hele collectie is te bezichtigen in vier traditionele Javaanse antieke huizen, ook wel Joglo genoemd. De entree is gratis maar donaties zijn natuurlijk zeer welkom. Het is een zeer imposante tentoonstelling. Ik ben beslist geen museum mens, maar dit is toch wel heel bijzonder. De verscheidenheid aan maskers die allemaal gebruikt worden bij verhalen die verteld worden. Elke masker heeft zijn eigen betekenis.
In de avond zijn we richting Nusa Dua gegaan om daar gezamenlijk De Nationale Feestdag van Zwitserland mee te maken. Deze wordt gevierd op 1 augustus. Even op Google gekeken: “Deze datum is afkomstig uit de legende rondom de stichting van het Zwitserse eedgenootschap, waarin staat dat op 1 augustus 1291 de staatjes Uri, Schwyz en Unterwalden op de Rütli een eeuwigdurende eed hebben gezworen elkaar te ondersteunen en te beschermen.”

Ik was nog nooit in Nusa Dua geweest en al helemaal niet waar de hotels en de resorts liggen. Die liggen allemaal bij elkaar op een groot terrein. Eerst door de slagbomen door waar de security staat. Auto geparkeerd en toen naar de plaats van samenkomst gelopen. Ja en wat valt daar nog veel over te zeggen, het is allemaal luxe van de bovenste plank. Ik heb daar echt wel onder het lopen mijn ogen uitgekeken. Klopt op dat gebied ben ik niks gewend. We kregen daar een Zwitsers buffet waarvan de salade met worst en de zuurkool toch wel heel lekkerste was. Het was in ieder geval een toffe avond en veel gelachen.

De dag erna was het de dag van afscheid nemen van een paar mooie dagen, op de motorscooter terug via Kintamani. Een prachtige route, maar wat was het weer fris bij Kintamani.

03 augustus 2019