Gewoon Lovina……….


De beelden spreken voor zichzelf. Ik was al een paar dagen niet meer geweest. En het voelde ook best wel vreemd dat ik zo lang niet meer geweest was. Ik kreeg een whatsapp bericht of ik naar het strand wilde gaan.

De dame, Mash, die vlak bij mij in de buurt woont wilde gaan. Mash is 19 jaar, studeert aan de universiteit en heeft altijd weinig tijd. Soms dan krijg ik midden in de nacht een berichtje met vragen over het leven. Dan is ze nog aan het studeren en vraagt zich af of dat wel zinvol is.

Ik heb haar net als de drie jongens een hele tijd geleden op het strand ontmoet om beter te leren spreken in de Engelse taal. We zijn daarna elkaar blijven zien en praten over het leven met veel humor.

Vandaag was wel een verassing voor mij. Vandaag waren ze er allemaal en gepraat over de Natuur, Moeder Aarde en de aardbevingen. Maar toen kwam het. Lombok? Ja dat is een eiland. Nee nog nooit geweest. Hoe zijn de mensen, Henk? Zijn ze vriendelijk? Daar is toch een aardbeving geweest. Nee, daar weet ik eigenlijk niks van. Ik pakte mijn telefoon en liet hun de foto’s zien.

De gezichten betrokken helemaal toen ze de foto’s en het filmpje zagen. Ze hadden dit niet verwacht, dat het zo erg was. Ze dachten gewoon wat huizen beschadigd. Het leeft op Bali ook helemaal niet. De mensen zijn er hier niet mee bezig.

Verder leuk gepraat en hartelijk gelachen. Ik was blij dat ik toch gegaan was.

3 september 2018