Generation of Nursing Three


Gister toen ik op het strand kwam stonden ze al klaar bij het Standbeeld van de Dolfijn. Samen selfies aan het maken. Heel voorzichtig schoffelde ze richting zee. In het water staande begonnen ze wat selfies te maken, telkens mijn kant opkijkend. Ik maakte foto’s van hun. Eindelijk nam de oudste het besluit en kwam richting mij gelopen. De rest volgde gedwee. Het werd lachen. Alles moest opgenomen worden. Maar helaas het geheugen van hun telefoons was vol. Gelukkig was Ana met haar moeder er ook en zij maakte dan ook de video. Tot twee keer toe moest het worden overgedaan. De dames kwamen uit Lovina maar studeerde voor leerling verpleegster in Kubutambahan.

Het was een spontane en vrolijke groep meiden. Het was grappen en grollen en veel lachen. Het blijft altijd leuk om samen met hun in het Engels te praten over de meeste elementaire dingen zoals wat vind je lekker om te eten, wat vind je van Bali, ben je op vakantie. En als je zegt dat je hier al meer dan zes jaar woont, kijken ze je verbaasd aan. Begrijpen niet dat ik mijn “eigen land” heb verlaten. Ze willen dan ook meteen alles weten.

Recht tegenover ons waren ze aan het vissen met het net. Allemaal kleine visjes gevangen. Als het water echt rustig is dan zie je deze vissen in een school aankomen zwemmen en een vreugde sprongetje maken.

Ons nieuwe hondje heeft inmiddels een vriendin gevonden en wonderbaarlijk luistert hij perfect naar zijn naam die wij hem gegeven hebben: Blackie.

We kennen denk ik allemaal wel het lied “De eenzame fietser” van Boudewijn de Groot. Gisteravond was het “De eenzame peddelaar” van Lovina. Helemaal in zijn eentje draaide hij het ene na het andere rondje.

13 februari 2019