Gambuh en het plastic…


Afgelopen vrijdag hadden we de laatste zeven waterfilters bezorgd. Deze laatste zeven die konden we alleen maar bereiken met de motorscooter en het laatste lange stuk te voet afleggen. Daarna zijn we ook meteen begonnen de mensen te bezoeken die zondag, gister dus, voor een voedselpakket in aanmerking zouden komen. Zaterdag hebben we dit voortgezet en hebben we alle gezinnen in het eigenlijke dorp Gambuh bezocht. Voor zondag hadden we 40 pakketten te verdelen.

Wat opviel was dat we deze keer veel gezinnen tegenkwamen waar of de man of de vrouw was overleden of iemand een lichamelijk gebrek had. Voor de crisis werden deze gezinnen veelal bijgestaan door de omgeving, maar dat lukt momenteel niet meer. De man in het bed heeft problemen met zijn prostaat en heeft een zijuitgang. Hij zegt geen pijn te hebben en de vrolijkheid met wat ondeugendheid straalt van zijn gezicht af.

Sommigen vrouwen rapen de bloemen op en leggen die bij hun huis te drogen. Als ze goed gedroogd zijn dan kunnen ze die verkopen waar dan wierook van gemaakt wordt.

We waren ook weer bij de blinde zussen langs geweest en er was inderdaad niets meer te eten. De oudste zus zat bij de buren het voer voor de varkens fijn te maken. De behendigheid waar ze dit mee deed was verbluffend. De vergoeding die ze hiervoor krijgt is de ene keer wat voedsel en de andere keer 10.000 of 20.000 roepia.

Tijdens het uitdelen van de pakketten waren er gezinnen bij die een heel eind moesten lopen. Novi kon dan de motorscooter van Jeni gebruiken om de mensen die ver weg woonde en de oudjes, weg te brengen.

Er werden die vrijdag en zaterdag heel wat koppen koffie gedronken en sigaretten gerookt en uitgedeeld. Nee, ik rook niet meer. Voor de kinderen hadden we weer snacks en brood met chocolade meegenomen.

Toen Pemangku en ik samen op 10 april begonnen met het uit te delen van voedselpakketten zaten wen vaak bij elkaar om te praten over hoe we de meeste mensen een zinvolle bezigheid konden geven en daar zijn heel wat gesprekken voor geweest. Samen hadden en hebben wij het idee om de omgeving van Gambuh schoon te maken en te beginnen met het plastic. Tot onze grote verbazing wilde iedereen van harte hier aan meewerken. We hadden tegen de mensen die nu een pakket zouden krijgen, gezegd dat ze minimaal één kilo plastic moesten meebrengen. Dit ging als een lopend vuurtje rond en ook de gezinnen die geen pakket kregen, daar kwamen de kinderen, de mannen of de vrouwen big bags met plastic brengen. Voor de mannen die al sinds vrijdag bezig waren met plastic te verzamelen had ik twee sloffen sigaretten meegenomen. Bij Pemangku ligt een warung waar de grote zakken te koop waren  voor 5.000 roepia per stuk.

Nadat alles was ingezameld en de pakketten verdeeld waren zijn we gezamenlijk het plastic naar een bedrijf in Banyualit gaan brengen. En hier heb ik met verbazing gekeken en geluisterd naar de professionaliteit hoe afval verwerkt wordt en wat er nog van plastic gemaakt wordt. De plastic wordt normaal naar Banyuwangi gebracht, maar door de corona situatie is dat wat lastiger en iedereen hoopt dat deze situatie snel wordt opgeheven.

De plastic die wij brachten werd gewogen en in een schrift bijgehouden. Wanneer alles gewogen was werd het gewicht in een officieel boekje bijgeschreven. Het was iets van rond de 350 kilo en per kilo wordt er een bedrag uitgekeerd van 1.500 roepia per kilo. Dit bedrag wordt niet contant uitbetaald maar moet op een rekening gestort worden. Na een lang gesprek met de eigenaar was de conclusie al snel duidelijk: er moest een Yayasan opgericht gaan worden waar dit soort werkzaamheden in ondergebracht kunnen worden. De gelden die dan ontvangen worden door de verkoop van plastic, papier en glas kan voor het dorp gebruikt worden. Alleen dat zal waarschijnlijk nooit voldoende zijn. Gambuh is nu eenmaal een arm dorp en er zijn weinig tot haast geen financiële mogelijkheden.

Binnen het dorp Gambuh zou de infrastructuur aangepakt moeten worden. De gang’s (kleine straatjes) zijn allemaal aan vernieuwing toe waarvoor beton nodig is, de irrigatie zou verbeterd dienen te worden door misschien grote bassins aan te leggen om in het regenseizoen zoveel mogelijk water op te vangen wat in de droge periode gebruikt kan worden. Pemangku voert al gesprekken met de Kepala Dusun om te kijken welke mogelijkheden er bij de Kepala Desa mogelijk zijn.

Vandaag, maandag is er een grote opruim dag, in Gambuh. In verband met de hitte wordt er om 17.00 uur gestart. Ik zal er bij zijn.

Bij deze wil ik de sponsoren van Schoon Water Indonesië (SPI) en SPI zelf, Aad en Jacqueline van den Boogaard, Hager Bouwens, Herman Oldenburg, Els Roussel, Elisabeth van der Horst, Marijke Holleman en Anita Marks, bedanken voor hun bijdrage zodat we weer mensen hebben kunnen blij maken.

25 mei 2020