Galungan 2018


Vanmorgen vroeg uit de veren. Douche, lekker bruin brood van de Duitse bakker met heerlijke echte Nederlandse kaas en een kop koffie. Daarna mijn traditionele kleren aangetrokken en op weg naar Gambuh. De mensen daar hadden mij uitgenodigd om samen met hun de ceremonie te doen. Eerst naar Ketut Budi, die ook priester is. Samen weer een kop koffie gedronken en wat gepraat over verschillende betekenissen van Galungan.

Samen naar de tempel gelopen. Daar zaten de meeste al te wachten op het begin van de ceremonie. Familie’s die in het dorp zelf wonen, familie die van ver komt om dit feest samen te delen. We zijn geen vreemde voor elkaar en dan is het overal handen schudden, wat diep uit hun en mijn hart komt. Toch voel ik me altijd iets onwennigs, alsof ik inbreuk maak in een belangrijke ceremonie. Maar het tegendeel is juist waar, men is blij dat iemand van buiten hun gemeenschap er is en belangstelling voor hun heeft. Ik heb het al vaker aangegeven dat er een heel groot verschil is tussen de mensen in de bergen en elders. Het geeft dan ook een gevoel van een warm bad.

Diversen ceremonies heb ik mogen mee maken, het is in de Gambuh de eerste keer. Hier is belangrijk dat men samen is, men met elkaar praat. Wat je dus echt niet ziet is de telefoon en dit is echt de eerste keer dat ik dit ervaar. Prachtig.

Galungan is het feest dat de Goden en de Ancetors op het eiland Bali voor 10 dagen aanwezig zijn. Waar het hier om gaat is het geschil tussen Goed en Kwaad in een voor iedereen geschikte balans te krijgen. Niet om gelijk of ongelijk. Niet om winnen of verliezen. Maar om het laten ontstaan van de balans tussen goed en kwaad. Dat is het mooie aan deze ceremonie.
Wanneer iedereen er is dan begint Ketut Budi als priester in de eerste tempel zijn gebeden ten gehore te brengen. Deze tempel is ten ere van de Ancetors. Nadat hier gebeden is verhuizen we een verdieping hoger. Daar zit de andere priester. Hier wordt gebeden voor de god Ida Batara Kawitan. Het bidden tot deze god en/of spirit is heel belangrijk. De kern is:

“Als je bent vergeten wat je bent, kun je nooit goed opschieten met je familie, eindeloos tegen problemen aanlopen, altijd vechten in je familie, veel werken, maar minder eten. Mijn bericht aan jullie afstammelingen zit vervat in mijn inscripties. Leef volgens mijn boodschap en schendt niet de boodschap die ik overbreng. Dat is heel gevaarlijk, vergeet en negeer het dus niet.
En als u mijn boodschap gehoorzaamt, moge u altijd in veiligheid zijn, kracht krijgen (gunamanta), al uw woorden worden beantwoord, beroemd, geliefd door God de Almachtige, nobel en slim. Gedraag u goed en beheers de kennis van goed leiderschap.”

Hierna neemt iedereen de offerande weer mee terug naar huis. Sommigen hebben een hele mooie Pajegan gemaakt. Voor heel veel mensen is dit een zeer dure aangelegenheid. De prijzen liggen soms tussen de 300.000 en 500.000 roepia.
Na de ceremonie zijn weer eerst naar het huis van Ketut Budi gegaan waar we fruit hebben gegeten en koffie gedronken.

Omdat het belangrijk is niet altijd in de vragende vorm te bidden maar ook de goden te bedanken voor de dag en alles wat er tot nu toe op je pad is gekomen, zijn we samen naar het strand in Banyualit gegaan om daar te bidden en te bedanken. Dat gebeurd op verschillende plaatsen. Als eerste de tempel met de heilige boom. In deze twee tempels woont de geest en het geheel is omringd met een muur met in die muur een kleine opening. Meteen achter deze opening bevinden zich links, rechts en in het midden de symbolische wachters. Vanuit deze tempel zijn we naar de grote tempel gegaan, de heilige boom en als laatste ter plaatse waar Ketut Budi zijn boot heeft liggen.

Na deze ceremonie ochtend namen we samen afscheid en keerde ik naar huis. Eh ja, weer koffie Het was een mooie ochtend.

26 december 2018