Lovina Festival tweede dag


Na zo een opening dan vraag je, je natuurlijk af hoe ze dat gaan overtreffen. Wel nu dat deden ze de tweede dag. Voor mij zijn er tijdens het festival een aantal hoogtepunten en daar verheug ik me altijd op. Overdag de Bull Race die in Kaliasem gehouden wordt. Het hele jaar wordt er geoefend, het versiersel in orde gemaakt en dan is daar de grote dag. Ze worden gewassen, gekamd, gepoetst tot ze blinken. Je zou er bijna in kunnen kijken en je eigen haar kunnen kammen. Daarna worden ze op de kleine truck geladen en wordt er vertrokken richting voetbalveld, waar het publiek al ongeduldig zit te wachten. Eenmaal daar aangekomen worden de versiersels omgehangen en begint het racen. Het gebeurd met een enorme passie en iedereen wordt met gejuich begroet. De totale activiteit duurt ongeveer een kleine twee uur.

Na afloop weer naar het hart van de festiviteiten, “the dolphin statue”. Daar waar de toerist en de lokale bewoner elkaar ontmoeten en samen van weer een prachtige avond gaan genieten. Op het strand stond een grote groep van Orhiba hun meditatie oefeningen te doen. Een groep die steeds groter aan het worden is. Ook hier zijn de mensen op zoek naar een bepaalde vorm van houvast.

Snel wat gegeten bij Mama Made, nasi goreng gekocht voor mijn hond Oni, gedoucht en samen met vriend Jean weer terug naar de activiteiten. Op dat moment was het enorm druk en hoorde we al in de verte het geschater en gelach van de mensen. Alle stoelen waren bezet, het hele stuk voor de stoelen zat vol en links en rechts was geen doorkomen aan. De clowns brengen allemaal kleine verhaaltjes die aan elkaar gekoppeld door er één lang en logisch verhaal van te maken.

Na de clowns kwam voor mij het tweede hoogtepunt van die dag gamelan muziek en de dans. Schitterend gewoon. Ik kreeg nu wel de kans om dichtbij te komen en kon de lichaamstaal van de jongen in het midden goed waarnemen. Geweldig zoals hij de groep deed leiden en iedereen volgde precies op zijn signalen wanneer ingezet moest worden. Deze muziek gaat over van vader op zoon en zover als bij mij bekend is staat er geen enkele noot op papier. Dat maakt het meer dan bijzonder, buiten het feit dat het gewoon mooi is om naar te luisteren.

Bij het laatste nummer kwamen er twee danseressen. Schitterend opgemaakt en prachtige kleding. Elke beweging, elke stand van de hand en vingers heeft een eigen betekenis. Het was gracieus ten top. De kleding zwierde in het rond en gaf een extra mooi dimensie aan het verhaal. Ik probeer dan mijn camera zodanig in te stellen dat ik zoveel mogelijk beelden kan maken. Na afloop kan ik dan de dans nog een keer in al zijn schoonheid bekijken. Waarom geen video? Voor mij kan ik met de foto veel meer emotie en beleving vangen dan met een video. Maar dat is zoals ik er naar kijk.

Na het dansen was er eerst een modeshow, met werkelijk verbluffend prachtige kleding, kapsels en hoeden. Mooi om te zien. Naast mij stond wat jeugd en die viel bijna van verbazing de mond open. Zij gingen helemaal op in het kijken naar de modellen. Hierna kwamen er twee bands waarvan, sorry, ik nog maar één naam heb onthouden en dat is: “The Rasta Men”. Zonder meer een waardige afsluiter.

28 september 2018