Eenentwintig Juli


Tot nu toe heeft de maand juli ons laten zien wie de baas is. Niet alleen in Azië bepaald Moeder Aarde de regels, maar wereldwijd en ik denk dat we daar niet langer onze ogen voor kunnen en mogen sluiten. Zij bepaald wanneer en wat er gaat gebeuren. Wij mogen achteraf alleen maar puinruimen, opnieuw beginnen en hopen dat we er iets van geleerd hebben. Dat laatste betwijfel ik ten zeerste. En dan bedoel ik daar niet de mensen mee die in het getroffen gebeid wonen en werken. Maar de poppetjes die aan de touwtjes trekken.

Hier zit ik dan, foto’s uit te zoeken en daarbij mijn emoties en gevoelens een plaats te geven. Vandaag Bahasa Indonesia geoefend (pfff lastig hoor) en in mijn boek weer wat geschreven. Op de achtergrond, de muziek van wel de beste muzikant van de “moderne tijd”. Leonard Cohen met het nummer “if it be your will”. Voor iedereen heeft deze tekst zijn of haar eigen betekenis.

Het maken van foto’s is voor mij niet zomaar op de knop drukken. Voor mij heeft ieder foto een verhaal, gevoel, emoties. Dan zit ik daar op het strand en kijk rond en zie de meiden staan en hoor het haar al zeggen: “wacht even mijn haren goed doen en mijn pet goed zetten. Ja nu kun je de selfie maken”. De jongeren van de school Monarch die met iedereen op de foto willen. Zouden ze geen Engels hoeven te oefenen? “Nee, wij zijn van het eerste jaar”.
De jongens die dagen achter elkaar naar het strand komen om te oefenen voor barman die met flessen kan goochelen. Soms lukt het en soms dan zoekt die fles het zandbed op en dan heeft iedereen dikke pret. De man loopt de zee in en denkt waar ben ik het verloren. Hij bukt zich, nee daar ligt het niet. Hij maakt zijn rug recht en loopt door om verder te zoeken.

Ik hoor iemand roepen: “pa, make photo”. Ha ha en daar zit hij dan boven op de schouders van misschien wel zijn vriendin. Ook nu is het weer volle maand en wordt er flink gewassen en gebeden. De zee was tijdens deze dagen redelijk ver terug getrokken. Met mijn speciale waterschoenen wat rond gelopen, maar dit jaar geeft de zee niet veel prijs. Het zwarte in de wier liggend, schijnt een beest te zijn. Als je er lichtjes met je vinger aankwam gaf het een puf. Aan één van de dames gevraagd hoe dit beest heet kon ze maar geen duidelijk antwoord op geven. Ze zei: “in het Balinees heeft het een rare naam, je kun het vertalen als penis”. Nou daar mocht ik het dan mee doen.
De fotograaf die aan het oefenen was met de belichting. Er zou een groep komen. Ik stond daar te kijken en gevraagd werd of ik tijdens het filmen foto’s wilde maken. Dat hoef je mij maar één keer te zeggen. Maar dat viel wat betreft belichting wel tegen omdat ik perse de viermaster op de achtergrond wilde hebben. De viermaster die er al weer twee keer is geweest. Prachtig om dat schip te zien.

De afgelopen twee dagen was er geen echte zonsondergang waarvoor de toeristen naar Lovina Beach komen. Maar de jeugd laat zich dan niet weerhouden om stevig wat foto’s te maken en daarbij wat springruiterachtige bewegingen te maken. En weer dolle pret.

Lovina Beach blijft apart. Lovina Beach blijft voor veel mensen het gevoel van thuis komen geven.

21 juli 2019