Drie dagen…..


De afgelopen drie dagen met Pemangku, Yeni, Novi en Desi opgetrokken. We hadden 36 pakketten te verdelen. Voor ons is belangrijk dat we alle gezinnen die een pakket krijgen persoonlijk gaan bezoeken en naar hun situatie kijken. Momenteel geeft ook de overheid steun op verschillende fronten. Zo is er de BTL regeling, hulp vanuit het dorp, het Gouvernement en van Jokowi. En ja, toch vallen er mensen buiten de boot die verstoken blijven van hulp.

Aan de voorkant een groot winkelpand met aansluitend een villa. Als je dan de kleine gang in duikt dan sta je opeen in een heel andere wereld. Een smal pad dat je naar beneden brengt en dan zie je dat grote pand aan de achterkant en daar tegenaan “gebouwd” iets van een ruimte waarin geslapen kan worden. Vlak in de buurt wat plastic zeilen waarvan eentje voor de toilet en de ander voor de douche. En zo hebben we vele “nieuwe” plekken ontdekt die zelfs Pemangku niet wist, maar door het mond op mond verder vertellen kwamen deze adressen bij hem.

De oude man die problemen heeft met zijn prostaat en waar niemand naar omkijkt. Na wat advies gekregen te hebben is er wat medicatie gekocht zodat er in ieder geval iets van pijnbestrijding is. Volgende week maar eens polshoogte gaan nemen.

Wat kom je dan allemaal tegen op de plekken die iedereen vergeten is. Een moeder met vier kinderen waarvan de vader denkt dat het gras op Java groener is dan zijn eigen tuintje, de jongen van twintig jaar die van de ene op de andere dag blind wordt en zijn spraak grotendeels verliest. De pulsa (tegoed) meter voor de elektriciteit staat te piepen en er dus geen stroom is, dus opgewaardeerd en als wij weggaan piept de meter niet meer.

Dan komen we midden in het bos terecht. Motorscooter parkeren en te voet verder. Daar staat iets wat een huis moet zijn. We worden enorm hartelijk ontvangen. Er staat iets te pruttelen op het vuur dat er meteen afgepakt wordt en de ketel met water voor de koffie wordt aan de kook gebracht. Ja ik ging even in de verkeerde windrichting zitten…ha ha. Even later kwam de schoonvader en nog iets later de echtgenoot. De vader heeft nog een zoon en die gaf zijn vader wel een pakket maar zijn broer kreeg niks. We hebben allemaal even de wenkbrauwen gefronst en het gelaten voor wat het was en een pakket van ons gegeven. De waterbassins dat is ook meteen de badkamer.

Ik wilde perse wat mensen bezoeken die we helemaal in het begin bezocht hadden om te kijken hoe hun situatie nu was. Dat hebben we met momenten geweten. Het was een omhoog en omlaag en dan ook nog vaak te voet. Het regenwater kwam met bakken naar beneden. Bij een plaats, we noemen het Graefland,  ging iedereen plat op de grond om uit te puffen en wie ging de foto maken, juist die oude klimgeit van 67 jaar. Sommigen hadden wat van de overheid gekregen, maar de meeste helemaal niks. We waren bij Dong geweest ze vroeg meteen of de toerist er ook bij was. De oudere dame die last van haar hoofd had en een nieuwe bril had gekregen. Ze voelde zich weer helemaal oké. Een gezin waar ze met negen waren die allemaal de beentjes onder de tafel schoven voor het eten. De twee jongens konden maar niet genoeg krijgen om als fotomodel voor de camera te verschijnen. Het echtpaar kwam uit hun stulpje gekropen. Ze waren verkouden, hadden koorts. Ook hier weer overleg gehad en de juiste medicatie gekocht.

De man had een plastic fles onder zijn dak op zo een manier geplaatst dat het regenwater via het dak in de fles terechtkwam en zo via de slang naar een vat in de “badkamer” liep.

Tijdens al deze bezoeken bleef het plastic item met ons mee wandelen en overal troffen we enthousiaste mensen aan. Iedereen wilde wel meewerken mist ze iets hadden om het in te doen en die big bag hadden we bij ons. Ook op het stuk land vorderen de werkzaamheden om een afdak te maken voor de afval in de big bags.

Op zondag tijdens het verstrekken van de pakketten kregen we bezoek van: Mevrouw Putu Dian Lestari, een vertegenwoordigster van Pendamping PKH  oftewel Program Keluarga Harapan. Een sociaal programma dat een soort financiële bijdrage is voor de gemeenschap.

Aanwezig was ook Kepala Dinas Lingkungan Hidup Buleleng in de persoon van Putu Ariadi Pribadi die het hoofd is van de Milieu Afdeling van Buleleng. Hij en Pemangku hebben een goede gesprek gehad en toen dhr. Pribadi zag wat er op het stuk land gebeurde kreeg Pemangku de toezegging dat er een container geplaatst zouden worden om daar het restafval in te doen.

Ook brachten weer veel mensen een big bag aan plastic, zodat de kleine truck weer zinvol zijn werk kon doen.

Er is nog een lange weg te gaan in Gambuh maar de goede wil en inzet is van de bevolking is er. Nu zal het continuïteit moeten gaan krijgen en daar zal de steun van de overheid en sponsoren beslist noodzakelijk zijn.

Het was een mooie zondag met heel veel blije gezichten. En mogelijk gemaakt door de sponsors van Schoon Water Projecten Indonesië, Gonnie Faber, Herman Vette en Bianca Winkler

31 mei 2020