De zaterdag in Gambuh


Nadat we vrijdagmorgen de pakketten mochten uitdelen wachtte ons nog een leuke klus voor de rest van de middag. We hadden een paar zeer mooie donaties mogen ontvangen waarmee we aan de slag konden. Voor de dames Sari en Eliani is er iemand die beide dames voorlopig ondersteunt zover als mogelijk is. Omdat Eliani helemaal niks heeft om na de bevalling de baby te verzorgen zijn we met ons drie (Pemangku, Yeni en ik) als eerste naar de babywinkel gegaan. We waren weer even terug in de tijd en overal stonden we zo van: “wat vindt jij van deze kleur” of “oh dat is een leuke afbeelding”. Dat zijn dan van die heerlijke momenten. Toen we daarmee klaar waren en de dame aan de kassa een beetje verbaasd keek over de hoeveelheid gingen we richting matrassen winkel.

We wilde niet meer naar de winkel gaan waar we eerst waren geweest. Toen we de laatste keer daar waren zei ze al dat er veel mensen kwamen die matrassen kochten voor donatie. Ja en als je dan de hals niet vol genoeg krijgt en de prijs opeens verhoogt dan ben je, je klant kwijt. Waar we nu waren ging het onderhandelen dan ook veel prettiger. We hadden 3 matrassen van 160x20x18 cm nodig en 7 van 120x200x18 cm. De drie matrassen konden we aanschaffen voor 775.000 roepia per stuk en de 7 voor 600.000 roepia per stuk. We hadden dus 1 matras verdient.

De matrassen werden omstreeks half vijf bezorgd en we zouden dan meteen 1 matras bezorgen en de spullen naar Eliani brengen. De wooneenheid waar Eliani woont bestaat uit 10 kleine huisjes en is een behoorlijk hechte gemeenschap. Alles werd uitgepakt in het bijzijn van iedereen. We kregen koffie en er werd druk op los gepraat. Een van de mannen was pas terug uit Tabanan en was in de omgeving daar, met een klein beetje geld voor benzine en bakso, drie dagen op zoek geweest naar werk. Geen werk te vinden. Na een tijdje kwam de 25 kilogram kruidnagel weer aan en iedereen ging in een kring zitten om de kruidnagel te verwerken. Ik heb er twee korte filmpjes van gemaakt om een idee te krijgen hoe dit in zijn werk gaat.

Voor de zaterdag konden we gratis beschikken over een pick-up om de matrassen weg te brengen. Deze zouden allemaal gaan naar de omgeving waar Sari woont. In dat stuk zijn er nu voldoende matrassen. We hoefde zelf niks te doen, de mensen kwamen van alle kanten om ons te helpen.

Als laatste zouden we de bergen ingaan om naar de dochter van Nenek te gaan. Toen we aankwamen zat Nenek onder de boom zich te verschonen. Ze had die nacht daar geslapen. De dochter en schoonzoon waren beide aanwezig. Er werd weer druk gepraat en “eigenwijze” Nenek  gaf eindelijk toe en ze kan nu intrekken vlakbij het huis van Pemangku bij een ander familielid. Einde goed, al goed en hopelijk doet ze het.

Iedere vrijdag wanneer wij de pakketten mogen uitdelen nemen de mensen grote zakken met plastic mee. Er liggen momenteel 500 zakken waarvan de plastic fijn gemaakt moet worden. Een goede kennis heeft mij op het spoor gezet van SMK Negeri 3 Singaraja. Dit is een hoogwaardige technische school die project heeft voor het maken van een shredder om plastic fijn te malen. Via een tussenpersoon zijn we nu aan het proberen om een afspraak met de directie te maken om dit project weer in gang te zetten voor Gambuh. De enige kosten die wij dan zouden hebben is het aanschaffen van de materialen om de machine te maken. Volgens een schatting zou dat 5 miljoen roepia kunnen zijn, maar eerst eens het gesprek aangaan.

Wij willen de volgende donateurs bedanken waarvan de bijdrage ons de mogelijkheid biedt om de volgende week namens hun weer op pad te gaan: Diaconie van de Protestantse Gemeente te Haarlem, Dhr. Rudolf Pfundt en Dhr. en Mevr. Wolswinkel.

Volgende week woensdag gaan we weer mensen bezoeken en kijken naar de nood omtrent een voedselpakket, matras en waterfilter. Voor de waterfilters kunt u doneren bij Schoon Water Projecten Indonesië (SPI). U vindt hun op facebook.

En delen mag natuurlijk.

17 oktober 2020