De zakken worden gevuld……


Gambuh is een dorp waar de gemiddelde toerist heel snel doorheen rijd. Wat naar links en rechts kijkt en dat was het dan. Voor mij is Gambuh toch wel een hele speciale plaats geworden die ik ingesloten heb in mijn hart. Het was een “vreemd” regenseizoen, dat oh zo belangrijk is voor de rijstoogst in Gambuh. Het kwam pas laat op gang en men was bang dat de oogst verloren zou zijn. Gelukkig keerde het tij en kwam er veel regen. Doordat er geen optimale irrigatie is kan hier slechts 1 keer per jaar geoogst worden.

De mannen doen met hun sabit de rijstplant korten en leggen die naast zich neer. De vrouwen beginnen achter de man aan de afgesneden rijstplanten te verzamelen en leggen die op een centrale plaats. Op deze centrale plaats wordt een groot plastic zeil gelegd en de Gerejag of pengetigan genaamd, wordt er op geplaatst. Dit is een houten “bankje” waarop de vrouwen de rijstplanten geselen en de rijstkorrels op het plastic vallen. Deze rijst korrels worden eerst gezeefd en ontdaan van de nog aanwezige vezels en plantenresten. Dan wordt de rijst in zakken gedaan en door de eigenaar opgehaald of bij de eigenaar afgeleverd.

Nadat dit werk gedaan is dan gaan de vrouwen tussen de overgebleven afgesneden en uitgeklopte rijstplanten zitten en met een ijzeren staaf kloppen ze op de boven kant van de plant waardoor de overgebleven rijstkorrels op de grond vallen. Meestal zijn deze korrels iets minder van kwaliteit. Daarna wordt er gezeefd en blijven alleen de korrels over. Ook deze worden weer in zakken gedaan en zijn voor de gezinnen van de vrouwen die het werk hebben gedaan. Omdat deze rijstkorrels bij verkoop niks of nagenoeg niks opleveren worden deze voor eigen consumptie gebruikt.
De derde dag dat ik naar Gambuh ga om de rijstoogst te volgen. Vanmorgen in alle vroegte kreeg ik al een appje dat er op verschillende plaatsen hard gewerkt werd. Snel een kop koffie, want ja de motor moet toch eerst brandstof krijgen voordat die opgestart wil worden. Inderdaad werd er al hard gewerkt. De mensen waren al heel vroeg begonnen. De rijstplanten lagen al overal bij elkaar om “gegeseld” te worden.

De werkers krijgen niet in geld uitbetaald maar in kilo’s rijst. Naar men mij verteld heeft is de beloning 10 procent van de totale opbrengst aan kilo’s rijst. Daarnaast geven de meeste eigenaren vaak ook nog een bonus. Deze bonus verschilt per eigenaar. De werkers weten inmiddels wie de grootste bonus geeft en daar wordt dan ook als eerste gewerkt.

Slechts heel weinig jongeren zie je in de rijstvelden werken. Het is zwaar werk en de meeste jongeren van deze tijd kunnen dit zware werk, in de volle zon met een gevoelstemperatuur van soms wel 38 graden, helemaal niet meer aan. In het verleden was Bali een exporterend eiland wat betreft de rijst productie, nu moet Bali rijst importeren. Wanneer ik kijk naar de leeftijden van deze mensen dan verwacht ik dat dit over een jaar of tien niet meer bestaat. Wanneer ik rond rij en de rijstvelden zie die nog in productie zijn dan is dat aantal ook flink gedaald ten opzichte van vorig jaar.

Wat zal de toekomst Bali gaan brengen?

8 mei 2019