De stroom….


We zitten al weer bijna op de helft van deze maand en al weer bijna over de helft van het jaar heen. De informatie vliegt langs en over ons heen. De emoties slaan op hol. Het hart gaat te keer als een racewagen op een recht stuk wegdek. En waarheen? Tegenstellingen groeien, vriendschappen en zelfs families vallen uit elkaar. Het lijkt wel een achtbaan waarin we zitten en misschien wordt het wel eens tijd om de stroom af te zetten zodat alles tot een stilstand komt. Alleen en verdeeld komen we er niet. Alleen maar als we ons verbinden en samen onze energie op het positieve richten.

We zitten soms samen op het strand en dan praten we hier over en dan kijken we elkaar aan en zeggen dan: dit is niet de plek, hier vinden we onze rust. Hier zijn we samen. Hier is geen links, rechts of het midden, hier zijn we de eenheid en dat stralen we uit. We praten en lachen. We eten en drinken. We zingen onze liederen. We leven het leven zoals het leven geleefd zou kunnen worden, met en zonder zorgen.

Soms als ik aankom rijden dan zit ze al klaar. Ik parkeer mijn motorscooter en ze loopt met me mee. We gaan zitten. Ze komt dicht tegen me aanzitten en ze likt in mijn oren. Ik moet haar kroelen. Ze is blij, ik ben blij. Ze kijkt me aan, staat op en wandelt weer naar haar vrijheid toe. Wat een heerlijke hond is het toch. Zij en de andere honden krijgen iedere dag te eten dat door Bianca verzorgd wordt. Zeg je de naam Bianca dan kijken de honden al rond.

Het was ook weer volle maan en dan komt de Balinese traditie goed in zicht. Iedereen komt naar het strand om de ziel en lichaam te reinigen door een kleien ceremonie te doen op het strand en het lichaam in de zee te reinigen.

Er werd gevoetbald, op verschillende plaatsen werd muziek gemaakt, iemand had een egeltje bij zich, de acrobaten waren er ook weer en lieten zich niet onbetuigd en de meest gevaarlijke stunts werden getoond. De hondjes die elkaar gevonden hadden en druk aan het spelen waren, de boom die werd beklommen, de jeugd bij de boot die een pret hadden, kopje onder gingen en met water aan het gooien waren. De vissers die er bijna elke dag waren om te zorgen voor een avondmaaltijd of voor de verkoop.

En dan, dan….Moeder Natuur die zich iedere dag volledig opende en liet zien hoe mooi ze is. De pracht aan kleuren, het wolkendek, met momenten dat Java redelijk goed te zien is en dan omhuld wordt in alle kleuren rood. Dan ben je stil en als je dan ook nog op een stille plek zit, dan komt alles binnen, dan wordt je stil, je bloed stroomt als de snelheid van een bewegende slak, je hart tikt als een klokje en de achtbaan staat stil.

Wat valt er nog meer te zeggen.

12 juni 2020