De rit naar Gunung Sari – Dopang en Sigar Penjalin


Daarom naar Lombok
Dat ik naar Lombok ben gekomen is voor mij om diversen redenen. Ik wilde gewoon weer het prachtige landschap zien. De naar mijn gevoel echte en vriendelijke begroetingen die je krijgt, waar je ook komt. Het lekkere eten. Soms dan ren je, jezelf voorbij. Momenten dat je naar de motorscooter loopt om te gaan toeren en vervolgens toch thuis blijft. Van die momenten dat je bij jezelf achterom kijkt en denkt, oh mijn god. Dan weer snel terug in het NU. Dit en de vooruitgang van het herbouwen na de aardbevingen.

De ochtend
Vandaag wilde ik niet alleen de mooie natuur gaan bewonderen, maar meer de route rijden die ik vorig jaar in augustus ook gereden heb. Zou er iets veranderd zijn? Eerst lekker uitgeslapen, heerlijk koud gedoucht. Uiteraard koffie, ei en brood. Het schema even bekeken, naar het tankstation en vertrokken. Het resort ligt ongeveer een minuut of tien vanaf Senggigi vlak tegen de voorkant van Mataram aan. Wanneer je van die kant richting Mataram rijdt dan ga je eerst over de brug en dan meteen linksaf, voordat je aan het Chinese kerkhof bent.

Wanneer je die straat in rijd dan zien je weer waar het allemaal om draait. Dan weet je meteen weer dat in het westen gemopperd wordt staande op een goede fundatie. Hier bestaat de fundatie uit leven in het nu. Maar ook in overleven. Het blijft altijd heel bijzonder wanneer ik rij, rond kijk, af stap om foto’s te maken, de belangstelling die je dan krijgt. De straat waar ik in reed was er eentje van het handwerken; manden, schermen etc. De twee dames hadden behoorlijk wat plezier dat de foto’s gemaakt werden. Een derde vrouw met een baby op haar arm kwam erbij en gaf de baby aan de andere vrouw. Het was haar kind en dus op de foto met hun twee.

Gunung Sari
Op heel veel plaatsen was de rijst al geoogst en was men druk in de weer voor het aanplanten voor de volgende oogst. En dan…..genietend van de dames….van de omgeving…rij ik Gunung Sari binnen. Kijk rond….stop en maak foto’s…..stop en maak foto’s. Een man komt op me afgelopen en vreemd genoeg verstaan we elkaar of zou het soms begrijpen zijn? Ik vergeet mijn motorscooter af te sluiten. De zitting staat omhoog. Dit gebeurd mij diversen malen vandaag en niet één keer heb ik mij ongerust gemaakt of alles er nog wel was of niet. Samen lopen we rond, de man verteld en laat mij van alles zien. Oma komt net uit de “badkamer”. Vier stalen platen, een dak erop, een bak met daarin water. Nou ja wat je water kunt noemen. Net niet brak.

De zijwegen
Er wordt heel hard gewerkt. Er worden waterputten geboord. Er worden huizen gebouwd. Het land wordt bewerkt. Er wordt een tuin voor groente aangelegd. Huizen worden veelal gebouwd van “asbest – eterniet” en dan geverfd. De huizen zijn piepklein, staan dicht op elkaar. Op een enkele plaats wordt weer in steen gebouwd. Sommigen zijn al klaar en hebben er een heel “knus” huis van gemaakt.

Niet op de grote weg blijven, de secundaire op en dan “Gang” in en uit. Kijken hoe het op de plekken is waar nagenoeg niemand komt. Daar waar mensen blij zijn dat ze hun verhaal kwijt kunnen. Ook al is de taal barrière vaak een probleem, het begrijpen is er zonder dat. Op sommigen plaatsen zie je nog iets staan van een oud opvangkamp. Er is één opvangkamp dat helemaal vervangen is door kleine ruimtes gebouwd van “eterniet”. Op de weg van Mataram naar Sigar Penjalin. Het regende helaas te hard anders had ik foto’s gemaakt.

De weg van Mataram naar Sigar Penjalin wordt ook wel de Monkey Road genoemd. Vandaag ben ik deze weg twee keer gereden. Wat mij daarbij opviel waren de apen die heel kort op de weg zaten of op de railing. De een zat wat aan een plastic flesje te likken en de ander op een stuk plastic. Is er niet voldoende voedsel in de bergen en komen ze daarom in grote getalen naar de bewoonde wereld? Ik had graag willen stoppen, maar nadat tot twee keer toe een aap van behoorlijke afmeting geprobeerd had op de motorscooter te springen, leek mij stoppen geen goed idee.

Truus GPS
Zoals gebruikelijk zitten Truus GPS en ik elkaar vaak in de weg en nu dus ook weer. Gewoon een weg ingeslagen en die ging helemaal omhoog. Een mooie geasfalteerde weg. Die mij bracht naar Tinggi. Totdat…..juist ja de asfalt op hield en over ging in eigenlijk niets meer. De man die op het einde zat adviseerde mij om toch maar dezelfde weg terug te rijden. En dus ook gedaan.

Na vandaag mag blijken dat er enorm hard gewerkt is en nog steeds wordt. Veelal zal geld het probleem zijn. Wat ook te zien is aan hoe ver een huis is afgebouwd en dat er niet gewerkt kan worden omdat het geld gewoon op is. Het laat weer opnieuw zien hoe betrekkelijk veel dingen zijn die westerlingen als gewoon vinden en waarvan zij denken dat ze er niet zonder kunnen.

Morgen vertrek ik naar Anyar waar ik in de homestay van Ayu zal verblijven om de dag er na naar Adi in Senaru te gaan. De weg naar Anyar is een prachtige weg, gaat langs de kust met een geweldig uitzicht op vulkaan Rinjani. Het is ook de weg waar langs vorig jaar veel ellende was te zien. Ik ben benieuwd hoe het erbij ligt.

10 april 2019