De Omgeving van Sumbawa Besar


Wat een dag. Wat een avontuur en wat een beleving.

Mijn planning voor vandaag was al klaar….hmmm planning. Ik wilde perse de waterval zien en wat opsnuiven van de natuur. Dus op weg. Het zou ongeveer 45 minuten rijden zijn. Ik moest ergens naar rechts. Nee niet ik, althans dat dacht ik. Een beetje rond gereden. Een jonge vroeg mij “dimana”. Ik keek eens goed en het gesprek volgt: “saya mau pergi ke air terjun”. “oh oke. I bring”. “Berapa”? (want dat zijn we gewend van Bali). “Tidak, i bring”. En weg was hij. Kwam hij terug met twee vrienden. Even later stopte nog een ander. En met onze gebrekkige taalkundigheid wisten we waar naar toe en wat het ging kosten. Gratis. Was ik bang. Nee totaal niet. Ik heb vertrouwen.

Het ging omhoog en omlaag. Slinger de slinger. Het begin van de weg was goed. Maar toen…..het was één en al kei. Niet vlak, maar gleuven. Gaten zo diep dat je daar je motor in kon parkeren. Motor geparkeerd en toen…..nee daar was geen pad. Dat was rots, struik, plant, modder wat maar in de weg kon zitten om beneden te komen.

Maar éénmaal daar, wat heb ik genoten. Niet alleen van de waterval en de natuur om mij heen. Maar ook hoe eigen deze knapen met mij werden. Hoe ze lieten zien hoe eigen en één ze zijn met de natuur. Na een verblijf van een uur weer terug. Omhoog en omlaag over de vreselijke weg. Maar spannend. Maar een avontuur.

Na dit avontuur bij één van de jongens koffie gedronken en ja natuurlijk heb ik ze wat gegeven. Afscheid genomen en via het dorp Poto en nog een andere omweg terug naar het hotel.

De natuur is hier ruig, eerlijk, hard, meedogenloos, maar ongelofelijk mooi. De asfalt mag er dan liggen, maar de natuur erom heen bepaald wat er verder gebeurd. Prachtig.

Na vandaag staat mijn besluit vast. Geen Flores. Ik wil hier meer rond kijken en afsluiten in Lombok.

28 april 2018