De nood is hoog


Gambuh, het dorp waar ik regelmatig kom. Waar ik behoorlijk wat mensen ken. Een dorp in de bergen, niet echt hoog in de bergen, maar toch. Ongeveer 750 gezinnen wonen hier. De meeste zijn afhankelijk van het werken in de bouw en het werken in de rijstvelden. Sommigen werken in de toeristenbranche. Het bouwen van winkels, huizen etc. ligt volledig op zijn gat, er is nagenoeg totaal geen werk. Dat zelfde geldt voor de toeristenbranche. De rijstvelden liggen er prachtig bij en het is wachten op het moment dat er geoogst kan worden.

Het was eerst niet mijn bedoeling om er op deze manier aandacht aan te geven, maar de nood is hoog en niet alleen in Gambuh. Vandaar dat ik dit nu plaats. Vorige week 24 gezinnen en deze week 11 gezinnen enigszins geholpen met basis voedsel.

Het gezicht achter de foto’s

Slechts een paar voorbeelden. Veel ouderen in Gambuh zijn alleen, niet getrouwd of de man is overleden. Normaal werd dit redelijk opgevangen door de omgeving. De man met het baardje kwam ik iedere morgen tegen tijdens het wandelen. Hij was dan van Gambuh te voet naar Anturan gelopen. Soms op sandalen, soms gewoon op zijn bloten voeten. Hij maakt houtskool en al rondlopende verkoopt hij dat. Maar daar is momenteel geen vraag meer naar. De moeder met het kind, ze heeft er twee, haar man werkt als grondwerker in de bouw. De man in het groen t-shirt, hij kan niet praten. Hij woont samen met zijn twee zussen die alle twee blind zijn en ook niet kunnen praten. Ze wonen samen met twaalf mensen in één huis en worden verzorgd door twee oude dames en eentje staat naast de motorscooter.

13 april 2020