De nood in Gambuh 3


Na het verdelen van de matrassen en de 10 voedselpakketten stond voor gister al weer een bezoek aan de bewoners op de agenda. Er waren nog 49 voedselpakketten te verdelen. Rond de klok van tien uur vertrokken we nadat we bij Pemangku eerst een bakkie koffie hadden gedronken. Deze keer zou Agus, de zoon van Pemangku meegaan.

Als eerste zouden we naar Pa gaan. Er was nog een matras weg te geven, die hij zou krijgen. Hij woont bij zijn zoon in. Heeft een eigen kamertje met gelukkig een raam. Het hij heeft last van zijn prostaat en heeft moeite om zijn urine vast te houden en dan gebeuren er wel eens ongelukjes. De eerste keer dat wij hem bezochten hadden we op advies wat medicatie meegenomen. Maar dat hielp niet echt. We willen nu de komende week samen met een huisarts naar hem gaan kijken of we iets kunnen betekenen.

Vlak in de buurt van zijn huis, een heerlijke steile weg naar beneden met allerlei gaten en een betonstrook zo breed als de band van de motorscooter. Onder aan die weg is een woongroep van ongeveer een tiental gezinnen. Voordat we van de motorscooter afgestapt waren kwamen links en rechts al wat kinderen aangelopen. Ze wisten het al: er zijn weer snacks. Want die hebben we altijd bij ons. Het laatste stukje te voet naar het “binnenterrein” en heel voorzichtig kwamen de vrouwen één voor één richting ons geschuifeld. Ze weten dat als wij komen dan is er rijst te verdelen. Ze gingen bij elkaar zitten en er volgde overleg. Er moest goed duidelijk gemaakt worden dat de pakketten die ze zouden krijgen voor hun gezamenlijk waren en dat ze daar goed mee moesten omgaan. Ik zie dan meteen dat Pemangku een behoorlijk overwicht heeft en ze hem volgen in wat hij zegt dat ze moeten doen. Mooi is dat.

Vandaaruit naar de kern van het dorp geweest. En dat was het begin van verdriet. Het groepje huizen waar we van te voren geweest waren was al triest, maar wat we nu tegen zouden komen heeft mij de hele dag en avond bezig gehouden. Ook hier weer een groepje huizen, wel allemaal iets verder uit elkaar en ook weer een steile weg. Gelukkig was deze beter en we gingen te voet. Hier zouden we in elk huis matrassen kunnen geven. Matrassen die misschien wel tientallen jaren oud zijn, helemaal doorgelegen met de nodige kuilen en gaten. Matrassen waar vaak met drie personen op geslapen moet worden.

De vrouw in het blauwe t-shirt. Altijd een glimlach, altijd tijd voor een grap. Ze heeft zeven kinderen. Haar man heeft af en toe wat werk als tuinman in een villa. Omdat voor mij de keuken altijd een belangrijke plaats is wilde ik die weer een keer zien. Pemangku en ik keken elkaar eens aan en wisten eigenlijk niet goed wat te zeggen. Er was voor negen personen, 7 kinderen en 2 volwassenen nog 1 kilo rijst en die had ze ook nog gekregen. Verder was er niets wat eetbaars was en ook geen drinkwater. Uit de pijp (zie foto) kwam geen water meer. Geen motorscooter en dus niet in staat om ergens water te gaan halen. Betalen voor water kan ze al helemaal niet. In dat hele hoekje ontbreekt het aan van alles. Ook hier zullen we de komende week met een arts naar toe gaan. De man met het kind op zijn arm heeft problemen met zijn prostaat. Het medicijn om je prostaat kleiner te laten worden waardoor de problemen minder worden heet Avodart en kost rond de 300.000 rp per maand en die moet je levenslang gebruiken. Zeg het me maar.

Vandaag was dan de dag dat de 49 pakketten zouden worden uitgedeeld. Via Leongk van Toko Rejeki waren gister de pakketten al klaar gemaakt. Met de auto naar het terrein waar de plastic ligt opgeslagen. Alle 49 mensen zouden een grote zak met plastic meenemen. Daar hoefde ze niet voor te zoeken, die stonden gister bij de meeste al klaar. Toen het eerste groepje arriveerde werden ze eerst allemaal door Pemangku toegesproken die hun uitlegde wat de waarde is om de natuur schoon te houden van plastic. Groot en klein, jong en oud, allemaal brachten ze de plastic en als ze het pakket hadden kwamen ze voor me staan met een big smile en één woord was genoeg: “foto”.

Nadat de pakketten waren uitgedeeld moesten er nog drie pakketten bezorgd worden in het gebied waar Dadong woont. In het huisje waar Pemangku, Desy en Yeni op de voorgrond staan daar wonen in twee slaapkamertjes en één andere ruimte twee gezinnen bestaande uit 8 personen.

De twee dagen werden afgesloten met een lunch in Lemongrass op uitnodiging van Leongk. Hier konden we even rustig genieten en onze ervaringen delen.

Er waren nog donaties nagekomen en ook deze mensen willen wij namens de bewoners bedanken voor hun bijdragen: W. Menting, T Kappershoekje, Dhr. Slegers en Mevr. Huinink, Wil, Marcella en Liz Swagten en Erna Mertz.

Jullie mogen doneren en ook ik realiseer me heel goed dat het in jullie land  ook moeilijk is maar toch……..

Donaties kunnen overgemaakt worden naar NL23SNSB0939530880 t.n.v. H.M.H Bus en onder vermelding: Hulp voor Gambuh op Bali

Delen mag natuurlijk.

02 oktober 2020