De nood in Gambuh 2


Velen dorpen op Bali verkeren in nood. Er is een schrijnend tekort aan matrassen, voedsel en aan schoon drinkwater. Wij, Pemangku, Yeni, Desy en ik, hebben bewust gekozen voor het dorp Gambuh. Zelf kom ik er al vanaf het begin dat ik op Bali woon en wij kunnen niet iedereen op Bali helpen. De mensen kennen we, waardoor we weten dat de hulp bij het juiste gezin terecht komt. Het dorp Gambuh is één van de oudste dorpen van Bali, maar tevens ook wel één van de armste dorpen. Telkens weer opnieuw worden wij met ons drieën getroffen door de armoede waarin mensen verkeren. Maar ook worden wij telkens opnieuw verrast door de vrolijkheid en de veerkracht van deze mensen. Wanneer wij de mensen bezoeken dan gaat vaak mee Agus de zoon van Pemangku, Erica de dochter van Pemangku of Novi. Wij vinden het belangrijk dat ook de jeugd de andere kant van dit prachtige eiland ziet, zodat zij zich realiseren dat er meer is dan je alleen maar zorgen te maken over het bel te goed van je telefoon.

Afgelopen maandag zijn Pemangku en ik de hele dag samen bezig geweest om alles te regelen voor de eerste verdeling. Door een bepaalde donatie konden we 10 matrassen aanschaffen. De matrassen zijn allemaal van een goede kwaliteit en kunnen jaren mee gaan. De afmeting van de matras is 120 x 200 cm met een dikte van 18 cm. Op maandagmiddag rond half vier kwamen de matrassen en de planning werd gemaakt voor dinsdag, de dag van gister. Het zijn 10 matrassen en daar horen ook 10 voedselpakketten bij. Op dinsdagmorgen werden door Toko Rejeki de 10 pakketten afgeleverd bij Pemangku.

Dinsdagmorgen rond half elf vertrokken we. Maar voordat we gaan is er eerst koffie en overleg. Desy zou achterop de motorscooter gaan zitten en zo de matrassen vasthouden. Voordat we de bergen in zouden gaan eerst even alles in de buurt uitproberen of het zou lukken op die manier. We gingen als eerste naar Putu, de stevig gebouwde jongeman die blind is en niet kan lopen. Hij lag binnen op zijn matje. Pemangku legde de matras klaar voor hem. Hij kwam op zijn billen geschoven naar buiten en toen hij het voelde verscheen er een glimlach op zijn gezicht. Hij ging er dan ook meteen op zitten. we hebben altijd de gewoonte om te praten met de mensen over van alles. Pemangku vertaald dan zoveel mogelijk voor mij. Putu zei iets waarop Pemangku hem vroeg hoe het kon dat hij dat wist zijn antwoord was: “ik luister radio en dan hoor ik veel, ik kan geen televisie kijken weet je” lachend met een glimlach op zijn gezicht zei hij dit.

Vlak bij Putu woont Luh Ayu. Zij een leuke en zeer eenvoudige dame en woont samen met haar ouders. Hun huisje heeft twee kamers en een ruimte om te koken. Zij slaapt in een ruimte van misschien 2 x 3 meter en wordt in beslag genomen door haar, kasten en een hoop ceremonie spullen. Haar kamer heeft geen raam en toen ik erin stond liep het zweet in no time over mijn rug. Stel je eens voor een donkere ruimte van 2 x 3 meter, geen verse lucht, geen maanlicht dat de ruimte een beetje verlicht, je lichaam transpireert, de muggen die proberen een gaatje te vinden in de klamboe. Het liefst had ik een raam gemaakt, maar helaas dat gaat niet. Als alternatief hebben we een fan voor Luh Ayu aangeschaft.

Terug naar de warung van Pemangku voor overleg en nieuwe matrassen. We zouden eerst naar de man gaan die niet kan praten, dan naar de kern van het dorp en daarna naar het gedeelte waar Dadong woont. De kern van het dorp is niet zover en Desy wilde dat stuk wel lopen met twee matrassen. En die zijn echt niet licht van gewicht. Toen we naar Dadong gingen werd uitgeprobeerd twee matrassen op elkaar en achter op de motorscooter vast gebonden en Desy zou rijden. Dat was een succes en een prachtig gezicht om te zien.

Dadong zat zoals gebruikelijk op haar kamer en ze hoorde meteen dat wij het waren. Uitgelegd wat we kwamen doen en Pemangku en Yeni brachten haar naar het woongedeelte. De matras werd op het bed gelegd en oeps bed te klein. Geen nood zei de man en er werd een nieuw bed geregeld. Dadong zat in de woonruimte en toen tot haar doordrong wat er gebeurde kwamen de emoties en niet alleen bij haar. Iedereen was stil en keek in de verte. Het was een mooi moment van toch een bepaalde samenhorigheid.

Vlak in de buurt woont Ketut Sukerate. Toen we daar aankwamen lag de linker zijgevel helemaal in puin. Door de aardbeving van 2018 had dit huisje schade opgelopen en was de stabiliteit weg uit het huis. Dus de omwonende hadden besloten om de stabiliteit terug te brengen en begonnen met repareren. Maar ja, er is geen bouwvakker en gewerkt wordt alleen maar als er tijd en een beetje geld is. Hij slaapt nu samen met de buren in hun huisje. Met vijf personen in een ruimte van misschien3 x 3 meter, en dan met hun allen op de nieuwe matras. Ketut is een eenvoudige man en is bij alles afhankelijk van iedereen die om hem heen woont. Het krijgen en oproken van een sigaret is voor hem dan ook heel wat.

Het was een dag vol met belevenissen, vol met emoties, warmte, humor en plezier.

Morgen gaan we weer op pad om mensen te bezoeken en te kijken hoe hun situatie is. Vrijdag willen we dan weer voedselpakketten gaan uitdelen. We doen dat dan op de plaats waar de plastic verzameld wordt zodat iedereen een grote zak met plastic kan inleveren.

Jullie mogen doneren en ook wij realiseren ons heel goed dat het in jullie land  ook moeilijk is maar toch……..

Donaties kunnen overgemaakt worden naar NL23SNSB0939530880 t.n.v. H.M.H Bus en onder vermelding: Hulp voor Gambuh op Bali.

Namens de bewoners willen wij de volgende donateurs van harte bedanken voor hun bijdrage: Jeroen Franken, Anita Marks, W.G. van Wieringen, Lydia Kortenbach, Dhr. En Mevr. Holleman, W.E.M. Bos, Mevr. Heuvelman, Dhr. Portier en Mevr. Heuvelmans, Fons Bus, P.P. Corver, Dhr. Groskamp en Mevr. Oele, J.W.A. van Oort, J.M. Endeman, Marianne van der Geijn, H.A.K. Roth, Micheal Carley, Mevr. Bouwer en Dhr. Kok, Gonnie Faber.

Delen mag natuurlijk.

30 september 2020