De Mens……


Vanmorgen heerlijk uitgeslapen en ik had een mooi vooruitzicht: een hele dag niks als alleen maar luieren. Lekker mijn koffie gedronken en als ontbijt een flinke kom havermout. Ik had een paar PB’s gehad voor donaties en na het douche maar even kijken. Dat gooide meteen mijn planning en die van Pemangku en de dames meteen overhoop. We gingen opeens van 36 naar 58 pakketten en die wilde we toch ook morgen uitdelen. Iedereen had nog van alles te doen en we zouden rond de klok van elf uur op pad gaan. Van te voren even langs Toko Rejeki geweest voor de nodige snacks en water.

De dames hadden wel een paar adressen en ook de leraar wist er ook wel een paar. We hadden ook weer een paar adressen bezocht waar een hele tijd geleden een pakket hadden gegeven. Dit zijn mensen die volledig verstoken blijven van hulp.

Het was ontzettend warm en op de een of andere manier was alleen Pemangku de enige die serieus was. Wij hadden een beetje de kop los staan en maakte een hele hoop grappen en grollen. We merkten wel dat het bij de mensen goed aansloeg en we overal vrolijkheid tegemoet zagen komen.

Ik heb geprobeerd De Mens wat meer en op een andere manier in beeld te krijgen. Bij de twee jongens hebben we echt de meeste lol gehad. Die waren behoorlijk in voor zelf grappen en grollen te maken. Dat was echt super. Bij aankomst was het een high five geven en ook bij het weg gaan.

De pret zat er goed in totdat we bij twee mannen waren en ons Dadong op ons af kwam. Ze had gehoord dat er een bulee rond liep die pakketten weg gaf. Ze keek me eens aan en er was een bepaalde klik. Ze liep vooruit en opeens gingen we van de grote weg af en doken we het bos in. Een lang pad bracht ons bij haar huis. We stonden allemaal stil en onze gezichten spraken boekdelen. Bij mij kwam een traan en bij de andere zag je dat het moeite kostte om…..uiteindelijk werd er ook nog gelachen.

We zijn op plaatsen geweest dat je denkt hoe kan dit nou. Je ziet vanaf de hoofdweg niks. Er staat gewoon een huis, waarlangs een heel smal pad loopt en opeens sta je midden tussen een groepje huizen waar mensen wonen. Dan zie je opeens dat ze opveren en denken: er komen mensen naar ons verhaal luisteren.

Vandaag hebben we prachtige mensen mogen ontmoeten en was het een rijkdom om te zien hoe blij ze waren.

Ik ben er nog stil van.

15 juni 2020