De Huiskamer


Waarom ik Lovina Beach toch altijd “De Huiskamer” noem? Omdat Lovina Beach dat heeft wat andere stranden beslist niet hebben: “Warmte”. Eergisteren was de zonsondergang mega mooi, maar gister was heel speciaal.

Ik kwam het strand opgelopen en ik zag ze al rond lopen. “Hello sir, how are?”. “I am fine thank you”. “Today you want practise English again?” Ze keken me alle drie aan zo van Hmmmm, ze draaide zich om en liepen met hun drieën weg. Maar ik wist het, ze komen terug. En ja hoor toen ik eenmaal mijn vaste plek had ingenomen kwamen de heren, nu iets meer, schoorvoetend aangelopen. Zo als altijd vroegen ze eerst of het goed is dat ze bij mij komen zitten. Zo langzamerhand kennen we elkaar wel en is het gewoon prettig om met elkaar te babbelen. Ze zitten allemaal op dezelfde school, maar komen uit verschillende Desa’s. De jongen met de gitaar is buiten zijn schooltijd chauffeur en gids.

Wat Engels gepraat over ditjes en datjes totdat één de jongens wegliep en iets later terug kwam met een gitaar. Ja en dat was gewoon super. Zowel westerse als Balinese liederen werden gezongen. Een Duits stel dat ook op het strand zat kwam er vervolgens bij zitten. Het gesprek kwam weer op gang, maar niet lang want de jongens wilde zingen. Voor mij heeft dit soort samen zijn altijd toch wel een emotionele lading. Elkaar niet of nauwelijks kennen en door middel van het lied ontstaat er een verbondenheid. Een moment van eenheid. Een moment van warmte en geborgenheid.

Op het moment dat de jongens bij mij kwamen zitten begon het heel langzaam te schemeren, de zon zakte weg achter de wolken en was niet meer te zien. Maar na enige minuten liet de zon zijn stralen de hemel verlichten in allerlei kleuren. Alleen in het regenseizoen wordt de hemel zo verlicht.

Het regenseizoen is begonnen.

10 oktober 2018